با پيشرفت تکنولوژی و توسعه صنعت و با کاربردهای روزافزون ميدان های الکترومغناطيس در تحقيقات و پزشکی همه روزه ميدان­هايی با شدت­های متفاوت سلامت محيط زيست انسان را تهديد می کند. آثار بيولوژيک ناشی از اين ميدان­ها به شدت ميدان, فرکانس و خصوصيات فيزيکی بافتی که مورد تابش قرار گرفته بستگی دارد.

به منظور بررسی اثرات ميدان های الکترومغناطيس بر روی بافت کليه دستگاه مولد ميدان الکترومغناطيس با شدت 013/0ميکروتسلا با فرکانس 5 هرتز و 207/0 ميکروتسلا با فرکانس 50 هرتز ساخته شد و 36 خوکچه هندی نر بالغ به مدت پنج روز در دو گروه کنترل (هر گروه شش تايی) به مدت 2 و 4 ساعت در ميدان خاموش و گروه های آزمايش در چهار گروه به مدت 2 و 4 ساعت در معرض ميدان الکترومغناطيسی با شدت 013/0 ميکروتسلا با فرکانس 5 هرتز و به مدت 2 و 4 ساعت در معرض ميدان الکترومغناطيسی با شدت 207/0 ميکروتسلا با فرکانس 50 هرتز قرار گرفتند. در روز پنجم بعد از معدوم ساختن حيوانات, از بافت کليه آنها نمونه برداری کرده و بعد از فيکسه کردن در فرمالين و تهيه برش­های 5 ميکرونی و رنگ آميزی با هماتوکسيلن - ايوزئن مورد بررسی شدند. بررسی ميکروگراف ها نشان داد که ميدان­های الکترومغتاطيسی با شدت های 013/0 و 207/0 ميکروتسلا به مدت 4 ساعت باعث تورم سلول­های اپيتليال توبول های کليه و در نهايت نکروز سلولی و کاهش لومن داخل توبول ها و همچنين باعث اتساع گلومرول ها و چسبيدن گلومرول ها به کپسول بومن شده است.

ميدان های الکترومغناطيس با داشتن امواج دارای انرژی بالا باعث بالا رفتن درجه حرارت شده موضعی شده و همانند اشعه های يونيزان از طريق ايجاد
راديکال­های آزاد باعث آسيب سلولی می شوند و در ارتباط با اتساع گلومرول ها مقالات تأييد مي­کند که ميدان های الکترومغناطيسی باعث آنمی می شوند و در نتيجه برای جبران اين کاهش گلومرول ها متسع می شوند.