ميانگين اينترلوکين 1 به کراتينين در کودکان مبتلا به پيلونفريت 96/. + 7/. و در کودکان سالم 12/. + 04/. بود ( 0002/.=P).
ميانگين اينترلوکين 6 به کراتينين در کودکان مبتلا به پيلونفريت 06/10 + 8/4 و در کودکان سالم 37/. + 15/. بود (008/.=P).
حداکثر ميزان اينترلوکين 1 به کراتينين در کودکان مبتلا به پيلونفريت 08/5 و در کودکان سالم 51/. بود.
حداقل ميزان اينترلوکين 1 به کراتينين در کودکان مبتلا به پيلونفريت 02/. و در کودکان سالم صفر بود.
حداکثر ميزان اينترلوکين 6 به کراتينين در کودکان مبتلا به پيلونفريت 74/44 و در گروه شاهد 32/2 بود.
حداقل ميزان اينترلوکين 6 به کراتينين در کودکان مبتلا به پيلونفريت 01/. و در گروه شاهد صفر بود.
اختلاف معنی داری بين سطح اينترلوکينهای ادراری و ميزان درگيری کليه ولکوسيتوزدر فرمول شمارش خون، لکوسيتوری،CRP, ESR وجود نداشت.
بحث و نتيجه گيری: در اين مطالعه اختلاف معنیداری بين سطح IL1 و IL6 ادراری کودکان سالم و کودکان مبتلا به پيلونفريت يافت شد. ولی اختلاف معنیداری بين سطح اينترلوکينهای ادراری و ميزان درگيری کليه وواکنش کنندههای فاز حادو ساير متغير ها پيدا نشد.
لذا بررسی بيشتر با تعداد نمونه بيشتر و مقايسه سطوح اينترلوکين ادراری با درگيری کليه به روش Quantitative DMSA پيشنهاد میشود.