مقدمه: افزايش حجم لثه يکی از عوارض جانبی سيکلوسپورين مي­باشد، که با توجه به تاثيری که بر زيبايی و عملکرد دستگاه جونده بيمار مي­گذارد، مي­تواند به شدت بر فعاليت­های وی موثر باشد. هدف از اين مطالعه تعيين شيوع، شدت و نيز ريسک فاکتورهای موثر بر افزايش حجم لثه در بيماران پيوندی مصرف کننده داروی سيکلوسپورين مي­باشد.

  مواد و روش کار: از مجموع 1320 بيمار پيوند کليوی بيمارستان امام خمينی اروميه 200 بيمار که به مدت حداقل 12 ماه داروی سيکلوسپورين مصرف
مي­کردند، برای مطالعه انتخاب شدند. در اين بيماران متغيرهای سن، جنس، دوز مصرف سيکلوسپورين و داروهای ضد فشار خون، غلظت سرمی سيکلوسپورين و مدت زمان مصرف آن و همچنين گستردگی افزايش حجم لثه در هر يک از نواحی دهان و شدت افزايش حجم بر اساس ايندکس McGaw ، شاخص پلاک دندانی و شاخص لثه ای و جرم دندانی مورد بررسی قرار گرفت. داده­ها پس از جمع آوری به وسيله روش­های آماری توصيفی، تست کای مربع و تست
( One Way ANOVA ) و آزمون Tukey و آزمون همبستگی پيرسون آناليز شد.

  يافته­ها: 35 درصد از مصرف کنندگان دارو علايم افزايش حجم لثه را نشان مي­دادند که بيشتر در نواحی قدامی پايين و بالا مشهود بود. غلظت سرمی سيکلوسپورين و مقدار پلاک دندانی به ترتيب بيشترين ارتباط را با افزايش حجم لثه داشتند (P<0.05) ، و ساير عوامل مثل جنس، دوز داروهای سيکلوسپورين يا ضد فشارخون و مدت زمان مصرف دارو ارتباط آماری معنی داری با افزايش حجم لثه نداشتند.

  نتيجه گيری: در اين مطالعه، شيوع افزايش حجم لثه در مصرف کنندگان سيکلوسپورين کمی بيشتر از متوسط موارد گزارش شده قبلی مي­باشد. همچنين تغيير داروی مصرفی و يا در صورت امکان قطع آن و نيز توجه به بهداشت دهان مي­تواند باعث کاهش قابل ملاحظه آن گردد.