پيش زمينه و هدف : انجام بي­حسی نخاعی گاهی با دشواری صورت مي­گيرد. مطالعه حاضر جهت ارزيابی ارزش پيش بينی کننده متغيير­های مختلف بيمار به خصوص نشانه ­ های استخوانی پشت بيمار به عنوان عامل اصلی در دشواری انجام بی ­ حسی نخاعی صورت گرفته است.

  مواد و روش کار : تعداد 190 بيمار در کلاس ASA II , I و بدون محدوديت سنی که تحت جراحی روی اندام تحتانی يا سزارين قرار می ­ گرفتند، در يک مطالعه مقطعی تحليلی مورد بررسی قرار گرفتند. اطلاعات دموگرافيک، شاخص توده بدنی و score آناتومی مهره ­ های کمری آنها ثبت گرديد. در هنگام انجام
بی ­ حسی نخاعی، فضای انجام بي­حسی و چگونگی انجام بي­حسی ثبت شده و مشکل بودن انجام بي­حسی نخاعی با کمک آناليز داده­ها و با استفاده از آزمون Correlation coefficient, Spearman's rho بررسی گرديد.

  يافته­ها : بررسی داده­ها نشان داد که بين Score آناتوميک ستون فقرات و دشواری انجام تکنيک بي­حسی اسپاينال، ارتباط مستقيم قوی وجود دارد
(Correlation coefficient = 0.750, p<0.01) . هر چند ارتباط بين وزن بيماران و درجه دشواری انجام بي­حسی نخاعی ضعيف بود
(Correlation coefficient = 0.330, p<0.01) ، ولی بين شاخص توده بدنی [1] با درجه دشواری انجام بي­حسی نخاعی ارتباط مستقيم وجود داشت (Correlation coefficient = 0.466, p<0.01) و بين قد بيماران و درجه دشواری انجام بي­حسی نخاعی ارتباطی وجود نداشت
(Correlation coefficient = -0.013) .

  بحث و نتيجه گيری : به نظر مي­رسد گنجاندن معاينه بالينی پشت بيمار در ارزيابی قبل از عمل بيماران براساس يک اسکور بندی مناسب و ثبت آن در پرونده همانند اسکور بندی Mallampati در لوله گذاری داخل تراشه مشکل، مي­تواند در پيش بينی دشواری انجام بي­حسی نخاعی ارزشمند باشد.