مقدمه:�بيماری سل از جمله بيماري­های عفونی است که از ديرباز برای بشر شناخته شده و زمانی همه‌گيري­های شديدی در سراسر دنيا از آن شاهد بوديم اما در طی چند دهه اخير پيشرفت‌­های خوبی در درمان بيماری حاصل شده است. در مطالعه ارايه شده درگيری پريکارد در بيمارانی که مبتلا به سل ريوی بوده و تحت درمان دارويی قرار داشتند مورد بررسی قرار گرفته است.

مواد و روش کار: در اين مطالعه مورد - شاهد تعداد يکصد مورد از بيماران تحت درمان در مرکز مبارزه با بيماري­های سل شهرستان بندرعباس در استان هرمزگان به عنوان مورد و تعداد 50 نفر از افراد سالم به عنوان گروه شاهد که از نظر سن و جنس با گروه بيماران تطابق داده شده بودند انتخاب شدند. کليه 150 نفر، مورد بررسی نوار قلب، گرافی ريه و اکوکارديوگرافی قرار گرفتند. داده‌­ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS و آزمونه­های آماری t و آناليز واريانس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت و 05/0p< معنی‌دار تلقی گرديد.

نتايج: مايع پريکارد در 11% درحد خفيف در گروه بيماران مشاهده گرديد و در 31% از بيماران ضخامت لايه پريکارد بيش از 5 ميلي­متر بود. در گروه شاهد لايه پريکارد ضخيم‌تر از 5 ميلي­متر مشاهده نشد. ضخامت لايه پريکارد، در بيماران همراه با افزايش زمان طولانی درمان کاهش نشان می‌دهد. نکته در 8 مورد از بيماران که آزمايش HIV مثبت داشتند، مايع پريکارد افزايش يافته ثبت گرديد.

بحث و نتيجه‌گيری: يافته‌­های مطالعه به نفع درگيری پريکارد در سير بيماری سل ريوی می‌باشد. ارتباط غيرمستقيم بين درگيری پريکارد و طول درمان دارويی وجود دارد که می‌تواند نشان از اثر مثبت درمان با داروهای ضد سل باشد ارتباط معنی‌داری بين درگيری پريکارد و آزمايش مثبت HIV وجود دارد. اکوکارديوگرافی در اين بيماران می‌تواند اطلاعات خوبی از نظر درگيری پريکارد در اختيار پزشک قرار دهد. در صورت وجود لايه پريکارد ضخيم شده يا وجود مايع افزايش يافته در حفره پريکارد، اکوکارديوگرافی توصيه می‌گردد.