مقدمه: افزايش جمعيت، پيشرفت تکنولوژی و زندگی ماشينی سبب گرديده است که انسان بيش از پيش در معرض حوادث و سوانح قرار گيرد که در اين ميان ناحيه فک و يک سوم ميانی صورت آسيب­پذيرتر از ساير قسمت­های بدن مي­باشد. هدف از اجرای اين طرح تشخيص مشخصات شکستگي­های ميانی صورت در بيماران مراجعه کننده به بيمارستان امام خمينی اروميه در يک دوره دهساله و مقايسه نتايج حاصل با شاخص­های جهانی است.

مواد و روش کار:�اين مطالعه توصيفی – مقطعی بر روی 320 نفر از بيماران بستری در بخش ENT بيمارستان امام خمينی در يک دوره ده ساله از سال 1375 تا 1384 صورت گرفته است. اطلاعات بيماران (سن، جنس، علت شکستگی، نوع شکستگی، محل زندگی و شغل افراد) به وسيله چک ليستی از پرونده­ها اخذ گرديد. تجزيه و تحليل داده­ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون­های توصيفی و نمايش نتايج در قالب جداول و نمودارها انجام شد.

نتايج:�در اين مطالعه اطلاعات مربوط به 320 بيمار که 252 نفر از آنان (75/78%) مرد و 68 نفر(25/21%) زن بودند، بازيابی شد. نسبت مرد به زن 7/3 به 1 بود. بيشترين فراوانی شکستگی ميانی صورت (5/32%) در گروه سنی 30-21 سال بود. بيشترين فراوانی شکستگی ميانی صورت در نوع شکستگی مختلط 140 مورد (75/43%) بود. بيشترين علل شکستگي­ها به وسيله حوادث وسايل نقليه موتوری 160 مورد (50%)، حوادث شغلی 52 مورد (25/16%)، زد و خورد 24 مورد (5/7%) و ساير علل 24 مورد (5/7%). در افراد ساکن در شهر 60% و در افراد شاغل (5/32%) مي­باشد.

بحث:�نتايج حاصل از اين مطالعه با يافته­های مطالعات جهانی در زمينه شکستگي­های ميانی صورت مطابقت دارد. علل و خصوصيات شکستگي­های ميانی صورت بازتابی از خصوصيات نوع ضربه يا آسيب در هر جامعه است. بنابراين مي­توان برای پيشگيری و درمان آنها يک برنامه پوششی طراحی کرد.