سندرم بارتر، يک بيماری توبولر کليوی است که با آلکالوز متابوليک، هيپوکالمی و توبولوپاتی همراه از دست رفتن نمک مشخص مي­گردد و در نوزادی يا اوايل شيرخوارگی تظاهر مي­کند. عدم وزن گيری يکی از مهمترين يافته­ها در سندرم بارتر نوزادی است. مهارکننده­های آنزيم مبدل آنژيو تانسين يکی از روش­های درمانی بهبود رشد در اين بيماران است که بالقوه ممکن است با عوارضی مانند افت فشار خون و اختلال عملکرد کليه همراه باشد.

در این مقاله یک کودک ١٦ ماهه مورد شناخته شده سندرم بارتر نوزادی�با نارسايی خفیف عملکرد کلیوی�گزارش می­شود که به دنبال تجویز کاپتوپریل جهت بهبود رشد، دچار تشدید علایم بالینی�و آزمایشگاهی نارسايی کلیه گردید که پس از قطع دارو به طور قابل توجه بهبود یاقت.

در بیماران مبتلا به سندرم بارتر که دچار اختلال عملکرد کلیوی زمینه­ای می­باشند، از دارو­های مهار کننده آنزیم آنژیو تانسین، باید با احتیاط و دوز پایین استفاده نمود.