دکتر خسروحضرت ی تپه [1] ، افش ی ن برازش [2]

  تاريخ دريافت 5/4/86، تاريخ پذيرش 23/8/86

  چکيده

  موارد بيماری ليشمانيوز جلدی در جهان رو به افزايش است و در بسياری از مناطق ايران از جمله استان اصفهان، خوزستان و کرمان ب ه صورت آندميک ديده مي­شود. شرايط خوب آب و هوايی برای ناقلين، نبود امکانات بهداشتی و درمانی کافی در زمان جنگ جهت پيشگيری و درمان، زمينه ساز شيوع بيماری در بين نيروهای مسلح که در جبهه جنگ حضور داشتند بود. با توجه به مشکلاتی که مطرح شد به خصوص در امر مبارزه با ناقلين و مخازن، امروزه بهترين و ساده­ترين راه مبارزه همان افزايش سطح ايمنی افراد است. لذا ايجاب مي­کند که مطالعاتی در زمينه تهيه مايه ليشمن استاندارد و ارزيابی آن در انسان صورت گيرد تا با اطمينان کامل نسبت به استفاده آن در مناطق آندميک مبادرت نمود.

  بيمار مردی اهل مياندوآب قبل از اعزام به جبهه حدود شانزده سال پيش از بازوی سمت چپ تحت ليشمانيزاسيون قرار گرفته بود. بعد از 3 ماه زخم­هايی در اطراف محل تزريق ديده مي­شود. سپس به صورت موضعی با گلوکانتيم تحت درمان قرار مي­گيرد. در عرض اين چند سال چندين بار زخم­ها عود کرده و تحت درمان قرار مي­گيرد تا اين­که بالاخره توسط يکی از متخصصان پوست به بخش انگل­شناسی ارجاع شد . اجسام ليشمن و فرم پروماستيگوت در اسمير و محيط کشت رويت گرديد.

  با توجه به مشکلاتی که به بيمار گزارش شده فوق به علت ليشمانيزاسيون پيش آمده و گزارشات ديگری که همکاران انگل­شناسی در کنگره­های مختلف از عود بيماری در افراد واکسينه شده ارائه داده­اند، پيشنهاد می ­شود توجه محققان نسبت به تهيه و ارزشيابی واکسنی بی خطر و موثر عليه اين بيماری معطوف گرديده تا پس از حصول اطمينان از بي­خطر بودن آن، در مناطقی که ساير روش­های کنترلی موثر نمي­باشد، مورد استفاده قرار گيرد.

  مجله پزشکی اروميه، سال نوزدهم، شماره‌ دوم، ص 170-167 ، تابستان 1387

  [1] دانشيار گروه انگل شناسی و قارچ شناسی، دانشگاه علوم پزشکی اروميه (نويسنده مسئول)

  [2] کارشناس ارشد گروه انگل شناسی و قارچ شناسی، دانشگاه علوم پزشکی اروميه