fa بررسی ارزش تشخيصی مالون دی آلدهيد سرم به دو روش اسپکتروفتومتری تيوباربيتوريک اسيد و کروماتوگرافی با کارايی بالا و بيماری عروق کرونر قلبی EVALUATION OF SERUM MALONDIALDEHYDE SPECTROPHOTOMETRICALLY AND HIGH PERFORMANCE LIQUID CHROMATOGRAPHY AND ITS RELATIONSHIP WITH CORONARY ARTRY DISEASE پزشکي science كاربردي Applicable زهرا محمدی آبگرمی <a name="_ftnref1">[1] </a>، دکتر محمدحسن خادم انصاری <a name="_ftnref2">[2] </a>، دکتر بمانعلی جلالی خانآبادی <a name="_ftnref3">[3] </a>، دکتر محمدحسين مصدق مهرجردی <a name="_ftnref4">[4] </a>، سيدمجيد مهدوی <a name="_ftnref5">[5] </a> تاريخ دريافت 26/06/87 تاريخ پذيرش 29/08/87 چکيده پيش زمينه و هدف: آترواسکلرور و بيماری عروق کرونر قلبی ( CAD )، عامل مرگ و مير در کشورهای صنعتی و همچنين کشورهای در حال توسعه ميباشد. مالون دی آلدهيد محصول نهايی پراکسيداسيون ليپيدهاست. روشهای متعددی برای ارزيابی پراکسيداسيون ليپيدها ارائه شده است هدف اصلی از اين مطالعه تحقيق و ارزيابی روشهای تيوباربيتوريک اسيد ( TBARS ) و کروماتوگرافی با کارايی بالا (HPLC) برای تعيين و مقايسه مالون دی آلدهيد (MDA) در گروهی از مبتلايان به تنگی عروق کرونر و افراد شاهد بوده است. مواد و روش کار : افراد مورد مطالعه شامل 47 نفر شاهد و 53 نفر مبتلا به CAD بودند. نمونه خون بعد از يک شب ناشتا ماندن تهيه و سرم جدا گرديد. برای اندازه گيری MDA ابتدا پروتئين های سرم با استفاده از محلول تری کلرواستيک اسيد رسوب داده شده و با عمل سانتريفوژ جدا گرديد. محلول صاف شده رويی با اسيد تيوباربيتوريک در حرارت 95 درجه سانتيگراد و به مدت 50 دقيقه واکنش داده شد . برای تعيين MDA به روش تيوباربيتوريک اسيد، مجموعه رنگی حاصل در طول موج 532 نانومتر سنجش شد. برای روش HPLC ، 20 ميکروليتر از مجموعه رنگی حاصل به ستون فاز معکوس HPLC تزريق و پس از شستشو به روش ايزوکراتيک، مجموعه رنگی حاصل جداسازی و با دتکتور مرئی در طول موج 532 نانومتر اندازهگيری شد. يافته ها: درصد بازيابی روشهای HPLC و TBARS بهترتيب بين 05/92 تا 2/105 و 7/84 تا 102 درصد بهدست آمد. ضريب تغييرات روش HPLC در حدود 17/6-4 درصد و برای روش TBARS در حدود 22/12-27/7 درصد محاسبه گرديد. حد تشخيص روش HPLC و روش TBARS بهترتيب 05/0 ميکرومولار و 1/0 ميکرومولار بهدست آمد. سطح سرمی MDA تعيين شده با روش تيوباربيتوريک اسيد از سطح بهدست آمده به روش HPLC بهطور معنيداری بالا بود ( 002/0 p value = ). همچنين ميانگين سطح سرمی MDA در بيماران مبتلا به تنگی عروق کرونر قلب بالاتر از افراد گروه کنترل بود. همبستگی معنيداری بين نتايج حاصل از سنجش MDA به روش تيوباربيتوريک اسيد با نتايج حاصل از تعيين اين ترکيب به روش HPLC بهدست آمد (02/0 P value = و 325/0 r2 = ). بحث و نتيجه گيری: اگر چه روش HPLC روش دقيق و صحيحی برای اندازهگيری MDA در مايعات بيولوژيک ميباشد، ولی اين روش وقت گير و پرهزينه است. بنابراين با ايجاد شرايط مناسب و بهبود کيفيت در روش تيوباربيتوريک اسيد ميتوان نتايج قابل قبولی را از اين روش انتظار داشت و از آن برای کارهای روتين آزمايشگاهی و مطالعات اپيدميولوژيکی استفاده نمود. براساس اين مطالعه و همچنين مطالعات قبلی، سطح سرمی MDA در بيماران عروق کرونر بالاتر از افراد شاهد بوده و بدين ترتيب اندازهگيری MDA بهعنوان يک عامل خطرساز مستقل و يا بهعنوان شاخصی از وجود آترواسکلروز و بيماريهای قلبی عروقی مطرح ميباشد. کليد واژهها: مالون دی آلدهيد، کروماتوگرافی با کارايی بالا، تيوباربيتوريک اسيد، بيماری عروق کرونر قلبی � مجله پزشکی اروميه، دوره نوزدهم، شماره‌ چهارم، ص 294-289 ، زمستان 1387 آدرس مکاتبه : اروميه، دانشکده پزشکی، گروه بيوشيمی و تغذيه، تلفن: 2770969-0441 E-mail: mhansari@hotmail.com <hr width="33%" size="1" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>کارشناس ارشد بيوشيمی بالينی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد صدوقی يزد <a name="_ftn2"> [2] </a>دانشيارگروه بيوشيمی بالينی، دانشگاه علوم پزشکی اروميه (نويسنده مسئول) <a name="_ftn3"> [3] </a>استاديار گروه بيوشيمی بالينی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد صدوقی يزد <a name="_ftn4"> [4] </a>استاديار گروه فارماکولوژی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد صدوقی يزد <a name="_ftn5"> [5] </a>کارشناس ارشد آزمايشگاه گروه فارماکولوژی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد صدوقی يزد Z Mohammadi Abgarmi<a name="_ftnref1"> [1] </a>, MSC MH Khadem Ansari<a name="_ftnref2"> [2] </a>, Ph.D BA Jalali Khanabadi<a name="_ftnref3"> [3] </a>, Ph.D MH Mosadegh Mehrjardi<a name="_ftnref4"> [4] </a>, Ph.D, S M Mahdavi<a name="_ftnref5"> [5] </a>, MSC Received: 14 Sep, 2008 Accepted: 19 Nov, 2008 Abstract Background &Aims : Atherosclerosis and coronary artery disease are the leading causes of death in developed and also developing countries. Reactive species, especially those derived from oxygen, are mediators of vascular and tissue damage in various diseases including coronary artery disease. Determination of this reactive species by direct method is expensive, but we can determine the product of this reactive species indirectly i.e. MDA. MDA level is determined by thiobarbituric acid reactive substances (TBARS) and HPLC methods. The main purpose of this study was to compare and evaluate HPLC and TBARS methods for determination of serum MDA in a group of patients with coronary artery disease in comparison to control subjects. Materials &Methods : Study populations were 47 controls and 53 patients with coronary artery disease. Blood samples were collected after an overnight fasting, and sera were separated by centrifugation. For MDA determination, first serum protein was precipitated by trichloroacetic acid, and separated by centrifugation, and supernatant was reacted with thiobarbituric acid solution in 950C for 50 minutes. For determination of TBARS, TBA-MDA adduct measured spectrophotometrically by reading of absorbance directly at 532 nm, and for determination of MDA, 20 µL of each reacted sample was injected to a C8 revesephase column of HPLC , separated isocratically , and quantitated by visible detector at 532 nm. Results: The recovery of HPLC and TBARS methods were 92.05 - 105.2 and 84.7 - 102 respectively. The precision of HPLC method was 4-6.17 while in TBARS method it was 7.27 - 12.22%. The detection limit of HPLC and TBARS method were 0.05 µM and 0.1 µM respectively. Serum levels of MDA which determined by TBARS method was higher than those determined by HPLC in the same samples (P value <0.002). There were significant correlations between the results of TBARS and HPLC method for serum MDA in all subjects. (r2 = 0.325, P value = 0.02). Conclusion : However, HPLC is a sensitive and accurate method for determination of MDA, but it is time consuming and very expensive. So in improved and optimized conditions, the results of TBARS could be acceptable, and this method is suitable for routine laboratory use, and larger sample size epidemiological studies. According to our results and previous findings, serum levels of MDA in patient with coronary artery disease were higher than the control group, so it is an independent risk factor or a marker for cardiovascular diseases. Keywords: Malondialdehyde, Chromatography thiobarbituric acid reactive substances, HPLC, Coronary artery disease Address : Department of Clinical Biochemistry and Nutrition, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran Tel: 0914 141 5879 E-mail: mhansari@hotmail.com Source: UMJ 2009: 19(4): 356 ISSN: 1027-3727 <hr width="33%" size="1" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>Clinical Biochemist - Yazd University of Medical Sciences <a name="_ftn2"> [2] </a>Associate Professor of Clinical Biochemistry, Urmia University of Medical Sciences (Corresponding Author) <a name="_ftn3"> [3] </a>Assistant Professor of Clinical Biochemistry, Yazd University of Medical Sciences <a name="_ftn4"> [4] </a>Assistant Professor of Pharmacology, Yazd University of Medical Sciences <a name="_ftn5"> [5] </a>MSc in Chemistry, Department of Pharmacology, Yazd University of Medical Sciences مالون دی آلدهيد، کروماتوگرافی با کارايی بالا، تيوباربيتوريک اسيد، بيماری عروق کرونر قلبی Malondialdehyde, Chromatography thiobarbituric acid reactive substances, HPLC, Coronary artery disease 289 294 http://www.umj.ir/browse.php?a_code=A-10-35-1&slc_lang=fa&sid=fa محمدحسن زهرا محمدی آبگرمی 370031947532846001276 No خادم انصاری 370031947532846001277 Yes دکتر بمانعلی جلالی خانآبادی 370031947532846001278 No دکتر محمدحسين مصدق مهرجردی 370031947532846001279 No سيدمجيد مهدوی 370031947532846001280 No

fa مقايسه ميزان موفقيت انفوزيون با شياف واژينال پروستاگلاندين E2 همراه با اکسی توسين غليظ اکستراآمنيوتيک نرمال سالين همراه با اکسی توسين غليظ در ختم حاملگی‌های سه ماهه دوم A COMPARATIVE STUDY OF EXTRA – AMNIOTIC SALINE INFUSION AND HIGH DOSE OXYTOCIN WITH PROSTAGLANDIN E2 SUPPOSITORY AND HIGH DOSE OXYTOCIN IN PRE - INDUCTION CERVICAL RIPENING IN SECOND TRIMESTER PREGNANCIES پزشکي science كاربردي Applicable دکتر افسانه اميرابی <a name="_ftnref1">[1] </a>، دکتر سريه گل محمدلو <a name="_ftnref2">[2] </a>، دکتر شاکر سالاری لک <a name="_ftnref3">[3] </a>، دکتر لاله خبيری <a name="_ftnref4">[4] </a> تاريخ دريافت 10/02/87 تاريخ پذيرش 16/05/87 چکيده پيش زمينه و هدف: در برخی حاملگيهای سه ماهه دوم بهدليل انديکاسيونهای مادری يا جنينی نياز به ختم حاملگی وجود دارد. از آنجاييکه معمولاً در سه ماهه دوم بارداری، ديلاتاسيون وافاسمان درسرويکس وجود ندارد نياز به آماده سازی ( ripening ) سرويکس قبل از اينداکشن وجود دارد. هدف از اين مطالعه، مقايسه اثربخشی انفوزيون اکسترا آمنيوتيک نرمال سالين ( EASI ) و شياف واژينال پروستاگلاندين E2 با نام تجاری دينوپروستون در ripening سرويکس در ختم بارداريهای سه ماهه دوم ميباشد. مواد و روش کار : اين مطالعه بهصورت کارآزمايی بالينی تصادفی روی 80 زن با سن حاملگی 28-14هفته که جهت ختم حاملگی بستری شده بودند انجام شد. چهل بيمار در گروه انفوزيون اکستراآمنيوتيک نرمال سالين (گروه1) و 40 بيمار در گروه شياف پروستا گلاندين E2 (گروه2) بهصورت تصادفی و يک در ميان قرار گرفتند. اينداکشن با اکسی توسين غليظ بعد از انفوزيون اکستراآمنيوتيک نرمال سالين در گروه يک و گذاردن 2 عدد شياف پروستاگلاندين E2 (1عدد به فاصله 4 ساعت) در فونيکس خلفی در گروه دو آغاز ميشد. Bishop score قبل و بعد از استفاده از روشهای ripening ، موارد دفع جنين، مدت دفع جنين از شروع اينداکشن، موارد شکست درمان و هرگونه عوارض احتمالی ثبت شده و آناليز آماری با استفاده از دادهها انجام ميشد. يافتهها: ishop Score اوليه و ثانويه بهترتيب در گروه EASI 53/0 ± 2/1 و 14/2 ± 55/4 و در گروه شياف پروستا گلاندين E2 66/0 ± 68/1 و 66/1 ± 3 بود. با يکبار استفاده از روش ختم حاملگی ميزان دفع جنينی در گروه EASI 50% و در گروه شياف پروستاگلاندين E2 20% بود. ميانگين زمانی شروع اينداکشن تا خروج جنين در گروه EASI 38/8 ± 17 ساعت و در گروه شياف پروستاگلاندين E2 7/6 ± 9/20 ساعت بود که تفاوت آماری در هر دو مورد معنيدار بود. عارضه جدی و خاصی در هيچ يک از دو گروه مشاهده نشد . بحث و نتيجهگيری : روش EASI برای ختم بارداری در 3 ماهه دوم ارزان و بيخطر بوده به خوبی توسط بيماران تحمل ميشود. در مواردی که دسترسی به ساير روشها مانند شياف 20 ميليگرمی پروستا گلاندين E2 و يا شيافهای ميزوپروستول امکانپذير نيست بايد بهعنوان انتخاب اول در نظر گرفته شود. کليد واژهها : ختم بارداری در سه ماهه دوم، تزريق اکستراآمنيوتيک نرمال سالين، شياف واژينال پروستاگلاندين E2 ، اينداکشن با محلول اکسی توسين غليظ، آماده سازی سرويکس مجله پزشکی اروميه، دوره نوزدهم، شماره‌ چهارم، ص 301-295، زمستان 1387 آدرس مکاتبه: اروميه، گروه بيماريهای زنان و مامايی، بيمارستان شهيد مطهری، دانشگاه علوم پزشکی اروميه، تلفن: 09141416846 <a href="mailto:Email:%20amirabi@umsu.ac.ir">Email: amirabi@umsu.ac.ir </a> <hr width="33%" size="1" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>استاديارگروه زنان و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی اروميه (نويسنده مسئول) <a name="_ftn2"> [2] </a>دانشيار گروه زنان و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی اروميه <a name="_ftn3"> [3] </a>دانشيار اپيدميولوژی، دانشگاه علوم پزشکی اروميه <a name="_ftn4"> [4] </a>متخصص زنان و زايمان A Amirabi<a name="_ftnref1"> [1] </a>, MD S Golmohammadlou<a name="_ftnref2"> [2] </a>, MD S Salari lak<a name="_ftnref3"> [3] </a>, Ph.D L Khabiry<a name="_ftnref4"> [4] </a>, MD Received: 29 April, 2008 Accepted: 6 Aug, 2008 Abstract Background &Aims: It is necessary to terminate pregnancy for fetal or maternal indications in some second trimester pregnancies. The cervix is usually unripe in 2nd trimester, so pre-induction ripening is mandatory. The aim of this study is to compare the efficacy of extra-amniotic saline infusion with prostaglandin E2 suppository in pre-induction cervical ripening in 2nd trimester pregnancies. Materials & Methods: In this study, women (n= 80) with indications of termination of pregnancy (range 14-28 weeks) and bishop scores of 3 and lower were assigned randomly to receive extra-amniotic saline infusion (2ML/ min) or prostaglandin suppository (6mg).We induced uterine contractions using intravenous oxytocin only when contractions had not commenced by 6 hours after extra-amniotic saline infusion and 4 hours after prostaglandin. We assessed ripening efficacy, success and failure of therapy, mean time of induction, and complications of two methods. Statistical analysis was done based on the data. Results: The mean pre-ripening bishop score was l.2±0.53 in group 1 (extra-amniotic saline infusion) and 1.68±0.66 in group 2 (prostaglandin). The mean post- ripening BSC was 4.5±2.14 in group I and 3 ± 1.6 in group 2, which was significant. There were 20 (%50) fetus expulsion in group 1 and 8 (20%) in group 2. The mean time for induction was 17.27 ± 8.38 hours in group 1 and 20.9 ±6.17 hours in group 2, which was statistically significant. One patient in group 1 had vaginal bleeding because of warfarin use. Three patients had nausea in group 2. There were no other complications in both methods. Conclusion: Cervical ripening by extra-amniotic saline infusion is faster and more effective than 6 mg prostaglandin E2 suppository, resulting in a higher rate of fetus expulsion in 2nd trimester. Keywords: Second trimester pregnancies, Extra-amniotic saline infusion, Prostaglandin E2 suppository, Using intravenous oxytocin, Cervical ripening Address: Obstetrics and Gynecology Department, Kosar Hospital, Urmia, Iran Tel: 09141416846 E-mail: amirabi@umsu.ac.ir Source: UMJ 2009: 19(4): 357 ISSN: 1027-3727 <hr width="33%" size="1" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>Assistant Professor of Gynecology, Urmia University of Medical Sciences (Corresponding Author) <a name="_ftn2"> [2] </a>Associate professor of Obstetrics and Gynecology, Urmia University of Medical Sciences <a name="_ftn3"> [3] </a>Associate Professor of Epidemiology, Urmia University of Medical Sciences <a name="_ftn4"> [4] </a>Gynecologist ختم بارداری در سه ماهه دوم، تزريق اکستراآمنيوتيک نرمال سالين، شياف واژينال پروستاگلاندين E2 ، اينداکشن با محلول اکسی توسين غليظ، آماده سازی Second trimester pregnancies, Extra-amniotic saline infusion, Prostaglandin E2 suppository, Using intravenous oxytocin, Cervical ripening 295 301 http://www.umj.ir/browse.php?a_code=A-10-3-38&slc_lang=fa&sid=fa دکتر افسانه اميرابی 370031947532846001281 Yes دکتر سريه گل‌محمدلو 370031947532846001282 No دکتر شاکر سالاری لک 370031947532846001283 No دکتر لاله خبيری 370031947532846001284 No

fa ارزيابی مقايسه‌ای تاثيرات ضد باکتريايی عصاره‌های آبی و الکلی گياه بومادران COMPARATIVE EVALUATION OF ANTIMICROBIAL EFFICACY OF AQUEOUS AND ALCOHOLIC EXTRACTS OF YARROW AGAINST PATHOGENIC MICROORGANISMS پزشکي science كاربردي Applicable دکتر حسين تاجيک<a name="_ftnref1"> [1] </a>، دکتر فرنود شکوهی ثابت جلالی<a name="_ftnref2"> [2] </a> تاريخ دريافت 08/09/86 تاريخ پذيرش 15/08/87 چکيده پيش زمينه و هدف: هزاران سال است که بومادران در ملل و اقوام گوناگون بهعنوان طعم دهنده و گياه دارويی مورد استفاده بوده است. تحقيقات بيوشيميايی امروزه نشان دهنده آن است که ترکيبات زيست فعال گوناگونی مسئول خواص دارويی و درمانی بومادران است. يکی از مهمترين خواص دارويی بومادران، تاثيرات ضدميکروبی آن است. هدف انجام اين تحقيق ارزيابی مقايسهای پتانسيل مهاری عصارههای آبی و الکلی بومادران بر روی ميکروارگانيسمهای پاتوژن: استافيلوکوکوس اورئوس، ايشرشيا کلی، پسودوموناس آئروژينوزا بوده است. مواد و روش کار: بهمنظور انجام اين تحقيق از گياه بومادران توليد شده در مناطق اطراف شهرستان اروميه استفاده شده است. پس از تهيه عصاره آبی و الکلی، عصاره مذکور بهترتيب در رقتهای 10%، 20%، 30%، 40%، 70% و خالص بر روی ميکرو ارگانيسمهای کنترول : استافيلوکوکوس اورئوس (ATCC25923) ، ايشرشيا کلی (ATCC25922) ، پسودوموناس آئروژينوزا (ATCC27853) (گروه بهداشت مواد غذايی - دانشکده دامپزشکی دانشگاه اروميه) مورد آزمون قرار گرفت. اين پژوهش با استفاده از آزمون انتشار بر روی پليت آگار<a name="_ftnref3"> [3] </a>انجام شده است. يافتهها: بر اساس يافتههای حاصل از اين تحقيق باکتری استافيلوکوکوس ائروس<a name="_ftnref4"> [4] </a>حساسترين ميکرو ارگانيسم نسبت به تاثير مهاری عصاره آبکی و الکلی بومادران بوده است و در مقابل کمترين حساسيت را باکتری پسودوموناس آئروژينوزا<a name="_ftnref5"> [5] </a>از خود نشان داده است (P<0.05) . همچنين حداقل غلظت مهاری عصارههای بومادران در رقتهای 30% و بالاتر بودهاند. بحث و نتيجه گيری: بر اساس نتايج بدست آمده از اين تحقيق و ساير گزارشات موجود در اين زمينه ميتوان عصاره آبی و الکلی بومادران را دارای خواص مهاری بر روی ميکرو ارگانيسمهای پاتوژن کنترول دانست. عليرغم اين مطلب، نياز به انجام تحقيقاتی بالينی و ميدانی در اين زمينه قبل از ارائه هرگونه توصيه در مورد کاربرد بالينی آن شديدا احساس ميشود. � گل واژگان : بومادران، عصاره آبی، عصاره الکلی، استافيلوکوکوس اورئوس، ايشرشيا کلی، پسودوموناس آئروژينوزا � مجله پزشکی اروميه، دوره نوزدهم، شماره‌ چهارم، ص 309-302، زمستان 1387 � آدرس مکاتبه : اروميه، دانشگاه اروميه، دانشکده دامپزشکی، صندوق پستی 1177-57155، تلفن : 2770508-0441، نمابر:2771926- 0441 E-mail: Tajik_h@yahoo.com <hr width="33%" size="1" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>دانشيار گروه بهداشت و کنترول کيفی مواد غذائی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه اروميه (نويسنده مسئول) <a name="_ftn2"> [2] </a>استاديار گروه علوم بالينی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه اروميه <a name="_ftn3"> [3] </a>The agar disk diffusion <a name="_ftn4"> [4] </a>Staphylococcus aurous <a name="_ftn5"> [5] </a>Pseudomonas aeruginosa H Tajik<a name="_ftnref1"> [1] </a>, PhD F Shokouhi Sabet Jalali<a name="_ftnref2"> [2] </a>, PhD Received: 29 Nov, 2006 Accepted 5 Nov, 2008 Abstract Background &Aims: Yarrow ( Achillea. millefolium ) has been used as a spice and medicinal plant in many ancient cultures from olden times. Today, biochemical investigations have shown different bioactive components responsible to medicinal and therapeutic properties of yarrow, in particular the antimicrobial effect of it. The aim of this study is in vitro assessment of potential of inhibitory function of aqueous and alcoholic extract of yarrow on some pathogenic microorganism: s taphylococcus aureus, escherchia coli, pseudomonas aeruginosa . Materials & Methods: The yarrow plants were used in this investigation, produced in around of Urmia. The extracts were used in five dilutions (10%, 20%, 30%, 40%, 70% and neat). Also microorganisms were used in this examination were staphylococcus aureus (ATCC25923), escherchia coli (ATCC25922), pseudomonas aeruginosa (ATCC27853) . The agar disk diffusion test was used as microbiological examination. Results: According to the results of this investigation, minimum inhibition concentration was approximate 30% and also the most sensitive organism to both extracts of yarrow was staphylococcus aureus and the least sensitive organism to these extracts was pseudomonas aeruginosa (P<0.05) . Conclusion: With attention to our findings and other related reports in this field, it could be concluded that aqueous and alcoholic extract of yarrow have considerable antimicrobial effect on some pathogenic bacteria. Therefore, before application of these extracts as antimicrobial agent, it must be evaluated in vivo and clinically. Keywords: Yarrow, Aqueous extract, Alcoholic extract , Staphylococcus aureus, Escherchia coli, Pseudomonas aeruginosa. Address: Department of Food Hygiene and Quality Control, Faculty of Veterinary Medicine, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran. Tel: 0441-2770508 E-mail: Tajik_h@yahoo.com Source: UMJ 2009: 19(4): 358 ISSN: 1027-3727 <hr width="33%" size="1" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>Associate Professor of Food Hygiene and Quality Control, Faculty of Veterinary Medicine, Urmia University (Corresponding Author) <a name="_ftn2"> [2] </a>Assistant Professor of Clinical Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, Urmia University بومادران، عصاره آبی، عصاره الکلی، استافيلوکوکوس اورئوس، ايشرشيا کلی، پسودوموناس آئروژينوزا Yarrow, Aqueous extract, Alcoholic extract , Staphylococcus aureus, Escherchia coli, Pseudomonas aeruginosa 302 309 http://www.umj.ir/browse.php?a_code=A-10-3-39&slc_lang=fa&sid=fa دکتر حسين تاجيک 370031947532846001285 Yes دکتر فرنود شکوهی ثابت جلالی 370031947532846001286 No

fa ارزيابی اثر استانداردسازی مراقبت‌های پرستاری بر ميزان بروز عفونت‌های بيمارستانی در بخش MICU EFFECT OF STANDARDIZATION OF NURSING CARES ON INCIDENCE OF NOSOCOMIAL INFECTION IN MICU پزشکي science كاربردي Applicable دکتر صالح سليمی <a name="_ftnref1">[1] </a>، پروفسور نوران آک دمير <a name="_ftnref2">[2] </a>، دکتر ايرج انعامی <a name="_ftnref3">[3] </a>، دکتر شيوا نوروزنيا <a name="_ftnref4">[4] </a>، محمدعلی رستاد <a name="_ftnref5">[5] </a> تاريخ دريافت 08/03/87 تاريخ پذيرش 06/09/87 چکيده پيش زمينه و هدف: عفونتهای بيمارستانی مشکل عمده ای در بخش های ICU بوده و يکی از علل مهم افزايش طول مدت بستری، هزينه های درمانی، و مرگ و مير بيماران می باشند. متاسفانه ميزان شيوع اين عفونتها در کشور ما بيشتر از کشورهای پيشرفته است. از نکته نظر تئوری يک علت اصلی اين مشکل پايين بودن کيفيت مراقبتها ی پرستاری است. هدف اين مطالعه بررسی تاثير استانداردسازی مراقبتهای پرستاری بر ميزان بروز عفونتهای بيمارستانی در بخش MICU بود . مواد و روش کار: اين مطالعه يک تحقيق عملياتی<a name="_ftnref6"> [6] </a>است که در سال ها ی 1383 و 1384 در بخش MICU بيمارستان امام رضا (ع) اروميه در چهار مرحله انجام گرفته است. در مرحله اول طرح که به مدت 3 ماه طول کشيد اطلاعات پايه در مورد ميزان بروز عفونتهای بيمارستانی بدون انجام هيچ نوع مداخلهای گردآوری و ثبت شد. در مرحله دوم طرح عملياتی<a name="_ftnref7"> [7] </a>برای استاندارد کردن مراقبتهای پرستاری طراحی شد. شالوده اين طرح را بهبود نسبت پرستار به بيمار در بخش, آموزش کارکنان پرستاری، فراهم سازی امکانات لازم برای ساکشن استريل، و اجرای استاندارد مراقبتهای پرستاری تشکيل مي داد. مرحله سوم شامل اجرای طرح عملياتی و مرحله چهارم استخراج نتايج, مقايسه و تصميمگيری برای ادامه طرح بود. در مجموع 64 بيمار در مرحله 1 مطالعه و 86 بيمار در مرحله 3 مطالعه بهعنوان نمونه با استفاده از روش نمونهگيری مبتنی بر هدف<a name="_ftnref8"> [8] </a>انتخاب شدند. برای جمعآوری اطلاعات از روش�تری آنگوليشن شامل پرسشنامه، نتايج تست ها ی آزمايشگاهی، نظرات متخصصان و يادداشت ها ی محقق استفاده شد. برای آناليز داده ها از نرم افزار SPSS 12 استفاده شد. آماره ها ی توصيفی به شکل ميانگين، انحراف معيار و درصد بيان شدند. از تست فيشر برای مقايسه نسبت ها استفاده شد. يافته ها: براساس نتايج مطالعه، استانداردسازی مراقبتها باعث افت معنيدار در ميزان بروز پنومونی وابسته به ونتيلاتور، عفونت ادراری، و پنومونی بهترتيب از 18/17 ،37/9، و 85/1 به 48/3، 48/3 و صفر درصد شد. نتيجه گيری: يافته ها ی اين مطالعه اهميت و تاثير ارتقاء کيفی مراقبتهای پرستاری بر کاهش ميزان بروز عفونتهای بيمارستانی در بخش ها ی ICU را به خوبی نشان ميدهد. کليد واژه ها: عفونتهای بيمارستانی، ارتقاء کيفيت، مراقبت پرستاری، بخش مراقبتهای ويژه مجله پزشکی اروميه، دوره نوزدهم، شماره‌ چهارم، ص 315-310، زمستان 1387 آدرس مکاتبه : اروميه، مدير گروه پرستاری دانشگاه آزاد اسلامی اروميه، تلفن: 09143404534 E-mail: s.salimi@iaurmia.ac.ir <hr width="33%" size="1" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>استاديار پرستاری بيماريهای داخلی، دانشگاه آزاد اسلامی اروميه (نويسنده مسئول) <a name="_ftn2"> [2] </a>استاد پرستاری بيماريهای داخلی، دانشکده پرستاری دانشگاه حاجت تپه آنکارا <a name="_ftn3"> [3] </a>. متخصص بيماريهای عفونی، بيمارستان امام رضا (ع) اروميه <a name="_ftn4"> [4] </a>متخصص بيهوشی و مراقبتهای ويژه، رئيس علمی بخش MICU بيمارستان امام رضا (ع) <a name="_ftn5"> [5] </a>کارشناس پرستاری، سرپرستار بخش MICU <a name="_ftn6"> [6] </a>Action Research <a name="_ftn7"> [7] </a>Action Plan <a name="_ftn8"> [8] </a>Purposive Sampling S Salimi<a name="_ftnref1"> [1] </a>, PhD N Akdemir<a name="_ftnref2"> [2] </a>, PhD I Anami<a name="_ftnref3"> [3] </a>, MD S Nowrooznia<a name="_ftnref4"> [4] </a>, MD MA Rastat<a name="_ftnref5"> [5] </a> BSC Received: 28 May, 2008 Accepted: 26 Nov, 2008 Abstract Background & Aims: Nosocomial infection is an important concern in intensive care units (ICUs) and associated with an increase in mortality, length of stay, and costs of hospitalization. Unfortunately incidence rate of these infections in our country are more than the rates in developed countries. Theoretically one of the most important reasons for this problem is poor quality of nursing care. The aim of this study is improving quality of cares and evaluation of its effects on incidence of nosocomial infections in MICU. Materials & Methods: This is an action research conducted in four steps and lasted one year. At first we collected baseline data of nosocomial infections. In the second step, we designed an action plan to make necessary changes in nursing cares delivered to patients, stundardized nurse-patient ratio, and educated the staff. In third step, we carried out the action plan and finally in the fourth step we compared the results of final stage with baseline data. 64 patients at first stage and 86 patients later in the third step were selected as subjects using purposive sampling approach. In order to control the unwanted variables, we focused on 11 diagnostic groups and the age of more than 16. Furthermore, we controlled severity of disease in each diagnostic group using APACHE II in the first and the third steps. Multiple data gathering methods were used including questionnaires, Lab tests results, field and especialists note. A descriptive analysis using SPSS 12 was performed. Continuous variables were expressed as means ± SD. Associations between frequencies were assessed with the Fisher’s exact test. Statistical significance was defined as p<0.05 . Results: Results showed that implementaing standard nursing care plan led to improve almost all aspects of the critical care outcomes. There was a dramatic reduction in rates of nosocomial infections. Rate of VAP, UTI, and pneumonia decreased from 17.18%, 9.37%, and 1.85%, to 3.48%, 3.48%, and 0%, respectively.� Conclusion: This study highlights the importance of implementing standards on reducing nosocomial infections rate in MICUs. Keywords : Nosocomial infections, Quality improvement, Nursing care, I ntensive care units Address: Nursing Department, Islamic Azad University of Urmia, Urmia, Iran Tel: 09143404534 E-mail : s.salimi@iaurmia.ac.ir Source: UMJ 2008: 19(4): 359 ISSN: 1027-3727 <hr width="33%" size="1" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>Assistant Professor of Medical Nursing, Islamic Azad University of Urmi, (Corresponding Author) <a name="_ftn2"> [2] </a>Professor of Medical Nursing, University of Hacettepe, Ankara, Turkey <a name="_ftn3"> [3] </a>Infectious Diseases Specialist, Imam Reza Hospital, Urmia <a name="_ftn4"> [4] </a>Anesthesiologist, Imam Reza Hospital, Urmia <a name="_ftn5"> [5] </a>BSC in Nursing, Imam Reza Hospital, Urmia عفونت‌های بيمارستانی، ارتقاء کيفيت، مراقبت پرستاری، بخش مراقبت‌های ويژه Nosocomial infections, Quality improvement, Nursing care, I ntensive care units 310 315 http://www.umj.ir/browse.php?a_code=A-10-3-40&slc_lang=fa&sid=fa دکتر صالح سليمی 370031947532846001287 Yes پروفسور نوران آک دمير 370031947532846001288 No دکتر شيوا نوروزنيا 370031947532846001289 No دکتر ايرج انعامی 370031947532846001290 No محمدعلی رستاد 370031947532846001291 No

fa اثرات موضعی آنژيوتانسين يک در هسته آميگدال مرکزی بر فشارخون شريانی وضربان قلب در موش صحرايی مبتلا به پرفشاری خون کليوی- عروقی A SURVEY OF AMYGDALA CENTRALIS CARDIOVASCULAR RESPONSE TO ANGIOTENSIN I MICROINJECTION IN RENOVASCULAR HYPERTENSIVE RAT پزشکي science كاربردي Applicable دکتر احسان صبوری<a name="_ftnref1"> [1] </a>، دکتر بهنام حشمتيان<a name="_ftnref2"> [2] </a>، دکتر محمّد الله توکلی<a name="_ftnref3"> [3] </a>� تاريخ دريافت 22/12/ 86 تاريخ پذيرش 22/05/87 چکيده پيش زمينه و هدف: مطالعات قبلی نشان داده اند که القاء پرفشاری خون کليوی-عروقی ( 2K1C ) 2Kidney 1Clip Goldblatt Hypertension موجب حذف اثرات افزاينده فشارخون به دنبال غيير فعال سازی هسته آميگدال مرکزی Central Amygdala (CA) ميگردد. اين مطالعه بمنظور بررسی امکان تغيير در سيستم رنين-آنژيوتانسين Renin _ Angiotensin System(RAS) بافتی در هسته CA متعاقب القاء پرفشاری خون و ارزيابی پاسخهای قلبی- عروقی به تزريق آنژيوتانسين I در آميگدال مرکزی انجام شد. مواد و روشها: 130 راس موش صحرايی در اين مطالعه مورد استفاده قرار گرفتند. در گروه مورد با نصب گيره نقره ای بر روی شريان کليوی چپ پر فشاری خون 2K1C القاء و در گروه شاهد عمل جراحی مشابهی بدون نصب گيره نقره ای انجام شد. هفت هفته بعد کانول گذاری دوطرفه در بالای CA جهت تزريقات انجام گرفت. پس از يک هفته بهبودی از جراحی، با تزريق داخل صفاقی اورتان ( 1g/kg ) بيهوشی القاء و کانول گذاری در شريان رانی چپ بمنظور اندازه گيری فشار خون متوسط شريانی ( MAP ) Mean Arterial Blood pressure و ضربان قلب Heart Rate (HR) انجام شد. اثرات تزريق Ang I در CA با دوزهای پی درپی (10 ميکرومولار، 10 نانومولار و 10 پيکومولار- نيم ميکروليتر)، سالين و پيش درمانی با کاپتوپريل ( µ M 10)، لوزارتان ( µ M 10 ) و سارالازين ( n M 1 ) قبل از Ang I بر ميزان MAP و HR در سه گروه کنترل، شاهد و گلدبلاتی اندازه گيری شد. يافته ها: تزريق دو طرفه دوزهای پی درپی Ang I در حيوانات مبتلا به پرفشاری خون 2K1C موجب افزايش معنی دار MAP و HR نسبت به گروه های کنترل و شاهد گرديد P<0.001) ). پس از پيش درمانی با لوزارتان و سارالازين اثرات تزريق Ang I در تمام گروه ها مهار شد. پيش درمانی با کاپتوپريل نيز اثرات تزريق Ang I را در حيوانات سالم مهار کرد اما در گروه 2K1C اثرات تزريق ( µ M 10) Ang I را مهار نکرد. بحث و نتيجه گيری: اين مطالعه بروز اثرات قلبی عروقی تزريق Ang I در CA و افزايش آن در حيوانات 2K1C را نشان داد. مهار اثرات Ang I توسط لوزارتان وسارالازين مطرح کننده ميانجيگری گيرنده های Angiotensin II (AngII) واز طرف ديگر مهار اين اثرات توسط کاپتوپريل در حيوانات نرموتنسيو مطرح کننده دخالت آنزيم مبدل آنژيوتانسين در اثرات آنژيوتانسين I تزريق شده در اين هسته می باشد و عدم مهار اين اثرات توسط کاپتوپريل در حيوانات 2K1C احتمال افزايش فعاليت آنزيم مبدل آنژيوتانسين و يا ساير آنزيمهای تبديل کننده Ang I به Ang II را مطرح می کند. نتايج اين تحقيق عملاً اثرات قلبی عروقی تزريق Ang I در آميگدال مرکزی و افزايش اين اثرات پس از القاءپرفشاری خون 2K1C را نشان ميدهد. گل واژگان: سيستم رنين-آنژيوتانسين، آميگدال مرکزی، پرفشاری خون دو کليه- يک گيره ای گلدبلاتی، آنژيوتانسين يک � مجله پزشکی اروميه، سال نوزدهم، شماره‌ چهارم، ص ، زمستان 1387 � آدرس مکاتبه : اروميه ، نازلو، دانشگاه علوم پزشکی اروميه ، دانشکده پزشکی، گروه فيزيولوژی تلفن: 0441-2770969 E-mail: behhesh@yahoo.com <hr size="1" width="33%" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>استاديار فيزيولوژی، گروه فيزيولوژی ، دانشگاه علوم پزشکی اروميه <a name="_ftn2"> [2] </a>استاديار فيزيولوژی، گروه فيزيولوژی ، دانشگاه علوم پزشکی اروميه (نويسنده مسئول) <a name="_ftn3"> [3] </a>استاديار گروه فيزيولوژی، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان E Saboory <a name="_ftnref1">[1] </a>, Ph.D B Heshmatian <a name="_ftnref2">[2] </a>, Ph.D M Allah Tavakoli <a name="_ftnref3">[3] </a>, Ph.D � Received: 12 March, 2008 Accepted: 12 Aug, 2008 Abstract Background & Aims: Previous studies have revealed that induction of two kidneys, one clip Goldblatt hypertension induction in rats eliminates hypertensive response after inactivating of the central nucleus of the amygdala. The present study investigated the possibility of alteration in local renin angiotensin system activity in central nucleus of the amygdala after hypertension induction and evaluation of cardiovascular response to angiotensin I microinjection into central nucleus of the amygdala in wistar rats. Materials & Methods: 130 Wistar rats were studied in this investigation. Clamps were placed on the left renal arteries to induce two kidneys, one clip Goldblatt hypertension. A similar surgery procedure without clipping was done in sham group. The rats were studied eight weeks after surgery. The mean arterial blood pressure and heart rate were measured directly with indwelling arterial cannula under urethane anesthesia. Rats received bilateral cannulation of the central nucleus of the amygdala for angiotensin I microinjection. After bilateral microinjection of consecutive doses of angiotensin I (0.5µL- 10µM, 10�nM and 10�pM), saline and pretreatment of losartan <citation w:st="on">(10 µ M)</citation>, saralasin <citation w:st="on">(1nM)</citation> or captopril <citation w:st="on">(10 µ M)</citation> before Angiotensin I injection into central nucleus of the amygdala, mean arterial blood pressure and heart rate were measured and compared between groups. Results: Bilateral microinjection of consecutive doses of angiotensin I into central nucleus of the amygdala significantly increased mean arterial blood pressure and heart rate in hypertensive group in comparison to normotensive one <citation w:st="on">(P<0.001)</citation> . After pretreatment of saralasin and losartan the effects of 10nM angiotensin I microinjection into central nucleus of the amygdala of all groups were inhibited. Captopril inhibits effects of angiotensin I in normotensive animals but does not in hypertensive ones. Conclusion : These results are functionally demonstration of cardiovascular effects of angiotensin I microinjection into central nucleus of the amygdala and those effects have increased after 2K1C hypertension induction. This process may contribute in Goldblatt hypertension pathogenesis. Increased angiotensin II receptors or accelerated proteolytic process of angiotensin I to angiotensin II may alter angiotensin I microinjection into central nucleus of the amygdala outcome.� Keywords: Renin-angiotensin system, Amygdala c entralis , Two kidneys, One clip Goldblatt hypertension, Angiotensin I.� Address: Department of Physiology, Faculty of Medicine, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran. Tel: 0441-2770969 � E-mail: <a href="mailto:behhesh@yahoo.com">behhesh@yahoo.com </a>� Source: UMJ 2009: 19(4): 360 ISSN: 1027-3727 <hr size="1" width="33%" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>Assistant Professor of Physiology, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran <a name="_ftn2"> [2] </a>Assistant Professor of Physiology, Urmia University of Medical Sciences, , Urmia, Iran (Corresponding Author) <a name="_ftn3"> [3] </a>Assistant Professor of Physiology, Rafsanjan University of Medical Sciences, Rafsanjan , Iran سيستم رنين-آنژيوتانسين، آميگدال مرکزی، پرفشاری خون دو کليه- يک گيره ای گلدبلاتی، آنژيوتانسين يک Renin-angiotensin system, Amygdala c entralis , Two kidneys, One clip Goldblatt hypertension, Angiotensin I 316 324 http://www.umj.ir/browse.php?a_code=A-10-3-41&slc_lang=fa&sid=fa Ehsan Saboory احسان صبوری 370031947532846001672 No Department of Physiology, Faculty of Medicine, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran. Tel: 0441-2770969 اروميه، نازلو، دانشگاه علوم پزشکی اروميه، دانشکده پزشکی، گروه فيزيولوژی، تلفن: 2770969-0441 Behnam Heshmatian بهنام حشمتيان behhesh@yahoo.com 370031947532846001673 Yes Department of Physiology, Faculty of Medicine, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran. اروميه، نازلو، دانشگاه علوم پزشکی اروميه، دانشکده پزشکی، گروه فيزيولوژی Mohammad Allah Tavakoli محمّد الله توکلی 370031947532846001674 No Department of Physiology, Faculty of Medicine, Rafsanjan University of Medical Sciences, Rafsanjan, Iran دانشگاه علوم پزشکی اروميه

fa بررسی سردرد وابسته به قاعدگی در دانشجويان دانشگاه علوم پزشکی تبريز ASSESSMENT OF MENSTRUAL HEADACHE IN STUDENTS IN TABRIZ UNIVERSITY OF MEDICAL SCIENCES پزشکي science كاربردي Applicable دکتر سيدعلی صدرالدينی<a name="_ftnref1"> [1] </a>، دکتر سعيد چارسويی<a name="_ftnref2"> [2] </a>، دکتر محمد موسوی<a name="_ftnref3"> [3] </a>، دکتر هاله چمنعلياحمدی<a name="_ftnref4"> [4] </a> تاريخ دريافت 6/9/86 تاريخ پذيرش 16/5/87 چکيده مقدمه: ميگرن قاعدگی به عنوان سردرد ضرباندار و يکطرفه که در ارتباط با قاعدگی اتفاق ميافتد و با تهوع و استفراغ همراه است، شرح داده شده است. سردردهای در رابطه با قاعدگی، سردردهايی ناتوان کننده، طولانی مدت و مقاوم به درمان ميباشند. اين مطالعه جهت بررسی سردرد قاعدگی در بين دانشجويان دختر دانشگاه علوم پزشکی تبريز از فروردين ماه 1384 تا فروردين ماه 1385 انجام شد. مواد و روش کار: 300 دانشجوی دختر در محدوده سنی 26-18 سال تحت مطالعه قرار گرفتند. از 6 رشته تحصيلی پزشکی، دندانپزشکی، داروسازی، پرستاری، مامايی، بهداشت و تغذيه، از هرکدام 50 نفر وارد مطالعه شدند. اطلاعات موجود در پرسشنامه را پر کردند. يافتهها: شيوع سردرد قاعدگی 3/27 درصد بود. در 9/62 درصد دانشجويان با سردرد قاعدگی، سابقه فاميلی سردرد مثبت بود. 20 درصد از دانشجويان بومی و 2/34 درصد از دانشجويان غير بومی، سردرد قاعدگی را تجربه کرده بودند. ميزان شيوع ميگرن قاعدگی 5/30 درصد و سردرد تنشی قاعدگی 5/69 درصد بود. 6/47 درصد دانشجويان 2 روز قبل از شروع قاعدگی و 6/41 درصد در طی 3 روز اول قاعدگی سردرد داشتند. بحث و نتيجه گيری: نتايج اين مطالعه تقريباً با نتايج مطالعات قبلی همخوانی دارد. شيوع سردرد قاعدگی در بين دانشجويان دختر دانشگاه علوم پزشکی تبريز و بهخصوص دانشجويان پزشکی بالا است. رويکردهای موثر تشخيصی و درمانی برای اين مشکل ناتوان کننده در بين قشر فعال جامعه ضروری است. کليد واژهها: سردرد در رابطه با قاعدگی، سردرد خالص قاعدگی، ميگرن. مجله پزشکی اروميه، دوره نوزدهم، شماره‌ چهارم، ص 329-325، زمستان 1387 � آدرس مکاتبه : گروه بيماری های مغز و اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی تبريز ، تلفن تماس: 09141145662 E-mail: sadrneuro@yahoo.com <hr width="33%" size="1" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>استاد گروه بيماريهای مغز و اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی تبريز (نويسنده مسئول) <a name="_ftn2"> [2] </a>دستيار گروه بيماريهای مغز و اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی تبريز <a name="_ftn3"> [3] </a>دستيار گروه بيماريهای مغز و اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی تبريز <a name="_ftn4"> [4] </a>پزشک عمومی SA Sadreddini<a name="_ftnref1"> [1] </a>, MD S Charsouei<a name="_ftnref2"> [2] </a>, MD M Mousavi<a name="_ftnref3"> [3] </a>, MD H Chaman AliAhmadi<a name="_ftnref4"> [4] </a>, MD Received: 27 Nov, 2007 Accepted: 6 Aug, 2008 Abstract Background & Aims : Menstrual migraine was described as one sided headache associated with nausea and vomiting, occurring monthly during the menstrual flow. Menstrual headaches are generally of a longer duration more debilitating and more resistant to treatment than other migraines. Materials & Methods: The target population was the medical female students of Tabriz University from April 2005 to April 2006. In this study 300 female students, 18 to 26 years old (50 medicine students, 50 dentistry student, 50 pharmacology students, 50 untiring student, 50 obstetric students, and 50 nursing student), were studied. The survey was done using questionnaires that were field up by students. This was a cross-sectional descriptive analytic study. Results:�All of the interviewers (100%) completed the questionnaires: the prevalence of pure menstrual headache was 27.3% a positive family history headache was found among 62.9% of students who had menstrual headache 20% of native students and 34.2% of in native students had experienced menstrual headache. The prevalence rate of migraine was 30.5% and tension-type headache was 69.5%. 47.6% of students had attacks occurring 2 days before onset of menstruation and 41.6% had 3 days after the menstrual period. Conclusion: The results of this study were compatible with other studies and this study shows that menstrual headache is highly prevalent among medical students at this university - specially medicine students. Key words:�Pure menstrual migraine with out aura, Menstrually related migraine, Migraine. Address: Neurological Diseases Department, Tabriz University of medical Sciences, Tabriz, Iran Tel: 09141145662 E-mail: sadrneuro@yahoo.com Source: UMJ 2008: 19(4): 361 ISSN: 1027 -3727 <hr width="33%" size="1" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>professor of Neurology, Tabriz University of Medical Sciences (Corresponding Author) <a name="_ftn2"> [2] </a>Resident of Neurology, Tabriz University of Medical Sciences <a name="_ftn3"> [3] </a>Resident of Neurology, Tabriz University of Medical Sciences <a name="_ftn4"> [4] </a>General Practitioner سردرد در رابطه با قاعدگی، سردرد خالص قاعدگی، ميگرن Pure menstrual migraine with out aura, Menstrually related migraine, Migraine 325 329 http://www.umj.ir/browse.php?a_code=A-10-3-42&slc_lang=fa&sid=fa دکتر سيدعلی صدرالدينی 370031947532846001295 Yes دکتر سعيد چارسويی 370031947532846001296 No دکتر محمد موسوی 370031947532846001297 No دکتر هاله چمن علی‌احمدی 370031947532846001298 No

fa بررسی تاثير داروی تامسولوسين در درمان طبی سنگ‌های ديستال حالب EFFICACY OF TAMSULOSIN IN MEDICAL TREATMENT OF LOWER URETERAL STONES پزشکي science كاربردي Applicable دکتر منصور عليزاده<a name="_ftnref1"> [1] </a>، دکتر محمدرضا محمدی فلاح<a name="_ftnref2"> [2] </a>، دکتر مهدی شکوهی<a name="_ftnref3"> [3] </a>، دکتر اميرحسين شرفی<a name="_ftnref4"> [4] </a>، دکتر منوچهر مقصودی<a name="_ftnref5"> [5] </a> تاريخ دريافت 02/10/86 تاريخ پذيرش 24/01/87 چکيده پيش زمينه و هدف: بررسی تاثير داروی تامسولوسين در درمان طبی سنگ های ديستال حالب مواد و روش کار: در کل تعداد 96 بيمار با سنگ ناحيه ديستال حالب يا UVJ <a name="_ftnref6">[6] </a>به طور تصادفی به دو گروه مطالعه (50 بيمار) و شاهد (46 بيمار) تقسيم شدند. بيماران گروه شاهد فقط مجاز به مصرف آزادانه مايعات (هيدراتاسيون) و شياف مسکن ايندومتاسين 100 ميلی گرم هنگام درد بودند. به بيماران گروه مطالعه علاوه بر هيدراتاسيون و مسکن روزانه 4/0 ميلی گرم کپسول تامسولوسين تجويز شد. تمام بيماران از نظر مقدار مسکن مصرفی، دفع سنگ و مدت زمان دفع سنگ مورد بررسی قرار گرفتند. يافته ها: دفع خودبهخودی سنگ در 5/62 درصد (30 نفر از 46 نفر) از افراد گروه شاهد و 82 درصد (41 نفر از 50 نفر) ازگروه مطالعه رخ داد که تفاوت معنيداری نداشتند (05/0 P> ). متوسط زمان دفع سنگ در گروه شاهد 7/4 ± 03/8 روز (محدوده زمانی 2 تا 28 روز) و در گروه مطالعه 7/3 ± 07/5 روز (محدوده زمانی 1 تا 23 روز) ميباشد که اختلاف معنيداری نشان دادند (05/0 > P ). متوسط ميزان مصرف مسکن در گروه شاهد 3/2 ± 31/4 در گروه مطالعه 48/1 ± 15/2 عدد ميباشد که تفاوت معنيداری داشتند (05/0> P ). بحث و نتيجه گيری: در اين مطالعه گر چه افزودن داوری تامسولوسين به درمان conservative سنگهای ديستال حالب در دفع سنگهای ديستال حالب اختلاف معنيداری بين دو گروه شاهد و مطالعه نشان نداد، اما درکاهش مدت زمان دفع سنگ، کاهش درد بيماران، و نيز کاهش نياز به مسکن سودمند بوده است. گل واژگان: سنگ ديستال حالب، تامسولوسين، درمان طبی مجله پزشکی اروميه، دوره نوزدهم، شماره‌ چهارم، ص 333-330، زمستان 1387 آدرس مکاتبه : اروميه، مرکز آموزشی درمانی امام خمينی، گروه ارولوژی، تلفن: 09141417555 E-mail: mrmf222tir@msn.com <hr width="33%" size="1" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>استاديار ارولوژی، دانشگاه علوم پزشکی اروميه <a name="_ftn2"> [2] </a>دانشيار ارولوژی، دانشگاه علوم پزشکی اروميه (نويسنده مسئول) <a name="_ftn3"> [3] </a>رزيدنت ارولوژی، دانشگاه علوم پزشکی اروميه <a name="_ftn4"> [4] </a>رزيدنت ارولوژی، دانشگاه علوم پزشکی اروميه <a name="_ftn5"> [5] </a>رزيدنت ارولوژی، دانشگاه علوم پزشکی اروميه <a name="_ftn6"> [6] </a>Ureterovesical junction M Alizade <a name="_ftnref1">[1] </a>, MD MR Mohammadi Fallah <a name="_ftnref2">[2] </a>, MD M Shokoohi <a name="_ftnref3">[3] </a>, MD AH Sharafi <a name="_ftnref4">[4] </a>, MD M Maghsudi<a name="_ftnref5"> [5] </a>, MD Received: 23 Dec, 2007 Accepted: 12 April, 2008 Abstract Background &Aims : Impacted distal ureteral stone have always been controversial on the choice of treatment. This study aims to evaluate the effect of tamsulosin (non selective alpha 1-blocker) in medical expulsion therapy of distal ureteral stones. Materials &Methods : 96 patients with UVJ or distal ureteral stones (size between 3-6 mm) were randomly divided into two groups. Group 1 (46 patients – the control group) received only indomethacin (100 mg /PRN). Group 2 (50 patients) received indomethacin and tamsulosin (0.4 mg daily). All patients were questioned about the episodes of ureteral colic, dose of Indomethacin, rate and time of spontaneous passage of stones. Patients were followed for 28 days. Results: 30 of 46 patients (62.5%) in the control group and 41of 50 patients (82%) in tamsulosin group had spontaneous stone passage during 28 days. The expulsion rate were not significantly different between 2 groups (P>0.05). Stone expulsion time was 8.03±4.7 days in control group and 5.07±3.7days in tamsulosin group. This difference was statistically significant (P<0.05). The control group had more ureteral colic episodes and more indomethacin use rather than tamsulosin group. This difference was statistically significant (P=0.05). Conclusion: Tamsulosin decreases the duration of stones passage, severity of pain and use of analgesics in conservative management of distal ureteral stones , but doesn’t increase the frequency of spontaneous passage of the distal ureteral calculi significantly. Keywords: Distal ureteral calculi, Tamsulosin, Medical treatment Address: Department of Urology, Imam Khomeini Hospital, Urmia University of Medical Science, Iran Tel: 09141417555 E-mail: mrmf222tir@msn.com Source: UMJ 2009: 19(4): 362 ISSN: 1027-3727 <hr width="33%" size="1" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>Assistant Professor of Uurology, Urmia University of Medical Science <a name="_ftn2"> [2] </a>Associate Professor of Urology, Urmia University of Medical Science (Corresponding Author) <a name="_ftn3"> [3] </a>Resident of Urology, Urmia University of Medical Science <a name="_ftn4"> [4] </a>Resident of Urology, Urmia University of Medical Science <a name="_ftn5"> [5] </a>Resident of Urology, Urmia University of Medical Science Distal ureteral calculi, Tamsulosin, Medical treatment 330 333 http://www.umj.ir/browse.php?a_code=A-10-3-43&slc_lang=fa&sid=fa دکتر منصور عليزاده 370031947532846001299 No دکتر محمدرضا محمدی فلاح 370031947532846001300 Yes دکتر مهدی شکوهی 370031947532846001301 No دکتر اميرحسين شرفی 370031947532846001302 No دکتر منوچهر مقصودی 370031947532846001303 No

fa بررسی فراوانی نفروپاتی ناشی از ويروس BK در نمونه های بيوپسی BK POLYOMA VIRUS NEPHROPATHY AMONG IRANIAN RENAL TRANSPLANT RECIPIENTS پزشکي science كاربردي Applicable دکتر علی غفاريمقدم<a name="_ftnref1"> [1] </a>، دکتر محمد تقيزاديه<a name="_ftnref2"> [2] </a>، دکتر ناهيد آقاخانی<a name="_ftnref3"> [3] </a>، دکتر نيره ابراهيمی<a name="_ftnref4"> [4] </a>، دکتر عزتالله رحيمی<a name="_ftnref5"> [5] </a>، دکتر محمد قاسميراد<a name="_ftnref6"> [6] </a>، دکتر صابر ظفر شمسپور<a name="_ftnref7"> [7] </a> تاريخ دريافت 09/02/86 تاريخ پذيرش 08/08/87 چکيده مقدمه: نفروپاتی ناشی از ويروس BK يکی از علل مهم اختلال عملکرد کليه پيوندی است که اولين بار سال 1995 گزارش شد. ميزان ويرمی با ويروس BK در بيماران پيوند کليه حدود 13٪ ميباشد و نفروپاتی ناشی از BKV در 8-1٪ بيماران پيوند کليه ديده ميشود. اما تاکنون گزارشی در اين زمينه از ايران وجود ندارد. مواد و روش کار : اين تحقيق يک مطالعه توصيفی - تحليلی بود. در طی تحقيق نمونههای بيوپسی بيماران پيوند کليه توسط ميکروسکوپ نوری و ايمونوهيستوکيميستری ارزيابی گرديد.کليه اطلاعات آزمايشگاه پاتولوژی و اطلاعات بيماران از طريق بررسی پرونده بيماران در پرسشنامه ثبت شد. برای هر يک از دادهها ميانگين و انحراف معيار محاسبه شد. در تمامی آنها احتمال خطای کمتر از 05/0 درصد معنيدار تلقی شد. در اين مطالعه از آزمون x² و T-test استفاده گرديد. يافتهها: 160 نمونه پاتولوژی مربوط به بيوپسی کليه پيوندی 160 بيمار در اين طرح بررسی شدند. 109 بيمار مرد (1/68٪) و 51 بيمار زن (9/31٪) بودند . سن بيماران در محدوده سنی 59-9 با ميانگين سنی 6/11±5/35 بود. ميانگين وزنی بيماران67 kg /10±4/58 بود (در محدوده kg 85-18). ميانگين سطح سانديمون 3/116±9/209 بود. ميانگين فاصله پيوند تا بيوپسی کليه month 67/10±6/13بود. ميانگين کراتينين بيماران mg/dl 69/1±61/2بود ( mg/dl 6/10-6/0). 21 نمونه پاتولوژی (1/13٪) از نظر ويروس BK مثبت بودند. 29بيمار دچار ESRD شده بودند. بحث و نتيجه گيری: در اين مطالعه شيوع BKN بالاتر از آمارهای کشورهای غربی است. نفروپاتی BKV بهطور معمول در سال اول بعد از پيوند رخ ميدهد نتايج ما ارتباط معنيداری بين فاصله زمانی بيوپسی تا پيوندکليه و شيوع BKN نداشت. استفاده از داروهای ايمونوساپرسيو مانند MMF و تاکروليموس باعث افزايش عفونت به BKV ميشود. اما در اين مطالعه بين شيوع BKN و مصرف داروی MMF ارتباط معنيداری وجود نداشت. در مطالعات قبلی BKN باعث افزايش شيوع ESRD در بيماران پيوند کليه ميشود . نتايج ما از اين نظر با مطالعات ديگر هماهنگی دارد. کليد واژهها: پيوند کليه، ويروس BK ، داروهای ايمونوساپرسيو مجله پزشکی اروميه، دوره نوزدهم، شماره‌ چهارم، ص 339-334، زمستان 1387 آدرس مکاتبه : اروميه، مرکز آموزشی درمانی امام خمينی (ره) تلفن: 3469931-0441 E-mail: ghafari@umsu.ac.ir <hr width="33%" size="1" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>استاديار گروه داخلی، دانشگاه علوم پزشکی اروميه (نويسنده مسئو ل) <a name="_ftn2"> [2] </a>استاديار گروه پاتولوژی، دانشگاه علوم پزشکی اروميه <a name="_ftn3"> [3] </a>پزشک عمومی، دانشگاه علوم پزشکی اروميه <a name="_ftn4"> [4] </a>پزشک عمومی، دانشگاه علوم پزشکی اروميه <a name="_ftn5"> [5] </a>دستيار بيماريهای داخلی دانشگاه علوم پزشکی اروميه <a name="_ftn6"> [6] </a>دانشجوی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اروميه <a name="_ftn7"> [7] </a>دانشجوی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اروميه A Ghafari Moghaddam<a name="_ftnref1"> [1] </a>, MD M Taghizadieh<a name="_ftnref2"> [2] </a>, MD N Aghakhani<a name="_ftnref3"> [3] </a>, MD N Ebrahimi<a name="_ftnref4"> [4] </a>, MD E Rahimi<a name="_ftnref5"> [5] </a>, MDM Ghasemi-rad<a name="_ftnref6"> [6] </a>, MD, S Zafarshams pour<a name="_ftnref7"> [7] </a>, MD Received: 29 April, 2007 Accepted: 29 Oct, 2008 Abstract Background &Aims: BK virus nephropathy is recognized as a cause of graft loss in renal transplant patients. The disorder may be related to the introduction of new, potent immunosuppressive regimens. We sought to assess the prevalence, outcome, and clinical characteristics of BK virus nephropathy. Materials & Methods: We retrospectively analyzed 160 specimens from episode biopsies. BK virus nephropathy was diagnosed by light microscopic examination and positive immunohistochemical staining. Results : Among 160 patients, 21 (13.1%) were diagnosed as BK virus nephropathy. The mean interval between biopsy and transplantation was 13.6 +/- 10.67 months. There were no significant differences between BK virus nephropathy patients and non-BKVN patients with respect to age, sex, interval between diagnosis and transplantation, cyclosporine blood level, and azathioprine versus mycophenolate mofetil immunosuppression. Graft loss occurred in 57.1% of BK virus nephropathy versus 12.2% of non- BK virus nephropathy subjects (P = .005). There was a significant difference between antilymphocyte globulin (ALG) - and non-ALG-treated groups with respect to the incidence of BKVN (6.6% in non-ALG versus 19% in ALG groups P < .01). BKVN was diagnosed by immunohistochemistry in 61% of specimens with acute rejection according to light microscopic evaluation. Conclusion : This is the first report of BKVN in Iranian renal allograft recipients. In our hospital, the prevalence of BKVN was higher than that previously reported for non-Iranian recipients. BKVN had a negative impact on graft survival . Keywords: Renal transplantation, BK virus, Immunosuppressive Address: Nephrology Department, Imam Khomeini Hospital, Urmia, Iran Tel: 0441-3469931 E-mail: ghafari@umsu.ac.ir Source: UMJ 2009: 19(4): 363 ISSN: 1027-3727 <hr width="33%" size="1" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>Assistant Professor of Nephrology, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran (Corresponding Author) <a name="_ftn2"> [2] </a>Assistant Professor of Pathology, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran <a name="_ftn3"> [3] </a>General Practitioner, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran <a name="_ftn4"> [4] </a>General Practitioner, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran <a name="_ftn5"> [5] </a>Resident of Internal Medicine, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran <a name="_ftn6"> [6] </a>Medical Student, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran <a name="_ftn7"> [7] </a>Medical Student, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran پيوند کليه، ويروس BK ، داروهای ايمونوساپرسيو Renal transplantation, BK virus, Immunosuppressive 334 339 http://www.umj.ir/browse.php?a_code=A-10-3-44&slc_lang=fa&sid=fa Ali Ghafari Moghaddam علی غفاری مقدم ghafari@umsu.ac.ir 370031947532846001665 Yes Nephrology Department, Imam Khomeini Hospital , Urmia , Iran اروميه، مرکز آموزشی درمانی امام خمينی (ره) Mohammad Taghizadieh محمد تقی زاديه 370031947532846001666 No Nephrology Department, Imam Khomeini Hospital , Urmia , Iran اروميه، مرکز آموزشی درمانی امام خمينی (ره) Nahid Aghakhani ناهيد آقاخانی 370031947532846001667 No Nephrology Department, Imam Khomeini Hospital , Urmia , Iran اروميه، مرکز آموزشی درمانی امام خمينی (ره) Nayere Ebrahimi نيره ابراهيمی 370031947532846001668 No Nephrology Department, Imam Khomeini Hospital , Urmia , Iran اروميه، مرکز آموزشی درمانی امام خمينی (ره) Ezat-o-llah Rahimi عزت الله رحيمی 370031947532846001669 No Nephrology Department, Imam Khomeini Hospital , Urmia , Iran اروميه، مرکز آموزشی درمانی امام خمينی (ره) Mohammad Ghasemi-rad محمد قاسمی راد 370031947532846001670 No Nephrology Department, Imam Khomeini Hospital , Urmia , Iran اروميه، مرکز آموزشی درمانی امام خمينی (ره) Saber Zafarshams pour صابر ظفر شمس‌پور 370031947532846001671 No Nephrology Department, Imam Khomeini Hospital , Urmia , Iran اروميه، مرکز آموزشی درمانی امام خمينی (ره)

fa بررسی عوامل مؤثر بر رتينوپاتی در بيماران ديابتی نوع 1 با زمان تشخيص کمتر از 30 سال، به روش تحليل بيزی رگرسيون دو متغيره ترتيبی تجمعی A SURVEY OF EFFECTIVE CAUSES ON RETINOPATHY IN YOUNGER ONSET DIABETES TYPE I PATIENTS, VIABIVARIATE BAYESIAN CUMULATIVE پزشکي science كاربردي Applicable دکتر رسول قره آغاجی اصل <a name="_ftnref1">[1] </a>، دکتر سقراط فقيه زاده <a name="_ftnref2">[2] </a>، دکتر محمدرضا مشکانی <a name="_ftnref3">[3] </a>، دکتر انوشيروان کاظم نژاد<a name="_ftnref4"> [4] </a>، دکتر غلامرضا بابايی <a name="_ftnref5">[5] </a>، دکتر رامک روحيپور <a name="_ftnref6">[6] </a>، دکتر ميرفرنود موسوی <a name="_ftnref7">[7] </a> تاريخ دريافت 02/08/86 تاريخ پذيرش 10/11/86 چکيده پيش زمينه و هدف: ديابت يکی از بيماريهای مزمن و غير واگير است که شيوع آن در حال افزايش است. يکی از عوارض اين بيماری، که بيشتر در ديابتيهای نوع يک بروز مي کند، رتينوپاتی است که در صورت عدم تشخيص و درمان زود هنگام، امکان کم بينايی و حتی نابينايی را نيز نتيجه ميدهد. شناخت عوامل مؤثر بر بيماری رتينوپاتی، تشخيص وکنترل آن ميتواند کمک زيادی برای بهبودی و جلوگيری از پيشرفت بيماری نمايد. مواد و روش کار: اين مطالعه از نوع تحليلی مقطعی ميباشد. تعداد 116 بيمار ديابتی نوع 1،که سن زمان تشخيص ديابت آنها کمتر از 30 سال بود و برای معاينات چشم پزشکی به بيمارستان چشم پزشکی فارابی مراجعه کرده بودند بهصورت تصادفی انتخاب شدند و شدت رتينوپاتی هر دو چشم بهصورت جداگانه معاينه و به چهار طبقه: سالم<a name="_ftnref8"> [8] </a>، خفيف<a name="_ftnref9"> [9] </a>، متوسط تا شديد<a name="_ftnref10"> [10] </a>و پروليفراتيو<a name="_ftnref11"> [11] </a>تقسيم شدند، همچنين متغيرهای کمکی (اثرگذار) بر شدت رتينوپاتی برای هر بيمار از طريق معاينه، پرسش و يا مطالعه پرونده بيمار اندازهگيری شدند. يافتهها : توزيع درصد شدت رتينوپاتی برای چشم چپ، 6/45% سالم، 2/30% خفيف، 51/15% متوسط - شديد و 6/8% پروليفراتيو و برای چشم راست 24/42% سالم، 03/31% خفيف، 24/17% متوسط - شديد و 48/9% پروليفراتيو بهدست آمد که همبستگی شدت رتينو پاتی در دو چشم معنيدار بود (701/0 = r ، 0001/0 P< ). در تحليل عوامل مؤثر بر رتينوپاتی، طول مدت بيماری، سن در زمان تشخيص، فشار خون، جنس، شاخص توده بدن، دوز انسولين روزانه، پروتينوری و ادم ماکولای با شدت رتينو پاتی رابطه معنيدار داشتند و متغيرهای تعداد ضربان نبض، محل سکونت، عيوب انکساری و فشار داخل چشم رابطه معنيدار يافت نشد. بحث و نتيجهگيری: اين مطالعه نشان ميدهد که ديابت نوع 1 با کنترل ضعيف، طولانی مدت بودن بيماری، جنس مرد، فشار خون بالا، شاخص توده بدن، دوز انسولين، وجود پروتينوری و ادم ماکولای از عوامل پيشرفت و ابتلا ی رتينو پاتی محسوب ميشوند که با گزارشهای ارايه شده در مقالات مختلف همخوانی دارد. کنترل عوامل سيستميک و متغيرهای اثرگذار ذکر شده و معاينه منظم توسط متخصصان داخلی و چشم پزشکی جهت کنترل و جلوگيری از بروز و پيشرفت رتينو پاتی ديابتی توصيه ميشود. کليد واژهها: ديابت 1، رتينوپاتی ديابتی، متغيرهای اثرگذار، تحليل بيزی، رگرسيون ترتيبی تجمعی مجله پزشکی اروميه، دوره نوزدهم، شماره‌ چهارم، ص 345-340، زمستان 1387 آدرس مکاتبه : تهران، دانشگاه تربيت مدرس، دانشکده علوم پزشکی، گروه آ مار زيستی، تلفن تماس: 88011001-021 E-mail: Faghihz@modares.ac.ir <hr width="33%" size="1" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>دانشجوی دکترای آمار زيستی، دانشگاه تربيت مدرس <a name="_ftn2"> [2] </a>استاد گروه آمار زيستی، دانشگاه تربيت مدرس (نويسنده مسئول) <a name="_ftn3"> [3] </a>استاد گروه آمار، دانشگاه شهيد بهشتی <a name="_ftn4"> [4] </a>استاد آمار زيستی، دانشگاه تربيت مدرس <a name="_ftn5"> [5] </a>دانشيار گروه آمار زيستی، دانشگاه تربيت مدرس <a name="_ftn6"> [6] </a>استاديار و فلوشيپ شبکيه، بيمارستان چشم پزشکی فارابی، دانشگاه علوم پزشکی تهران <a name="_ftn7"> [7] </a>دستيار چشم پزشکی، بيمارستان چشم پزشکی فارابی، دانشگاه علوم پزشکی تهران <a name="_ftn8"> [8] </a>Normal <a name="_ftn9"> [9] </a>Mild <a name="_ftn10"> [10] </a>Severe and Moderate <a name="_ftn11"> [11] </a>Proliferative R Gharaagaji Asl <a name="_ftnref1">[1] </a>, Ph.D S Fagihzadeh <a name="_ftnref2">[2] </a>, Ph.D M R Meshkani <a name="_ftnref3">[3] </a>, Ph.D A Kazemnejad <a name="_ftnref4">[4] </a>, Ph.D GR Babayi <a name="_ftnref5">[5] </a>, Ph.D R Rohipor <a name="_ftnref6">[6] </a>, M.D MF Mosavi <a name="_ftnref7">[7] </a>, M.D Received: 24 Oct, 2007 Accepted: 30 Jan, 2008 Abstract Background &Aims : Diabetes is one of the chronic and non-communicable diseases with increasing prevalence. Retinopathy mostly appears in diabetic <sn w:st="on">type</sn> <sn w:st="on">I.</sn> Diabetic retinopathy is one of its complications leading to low vision and blindness. Determining effective factors can help us in early diagnosis and controlling the progression of diabetic retinopathy. Material &Methods : This study is a cross-sectional one being done on 116 patients (diabetic type I). Their diagnoses age was under 30 years. They referred to optical clinic of Farabi hospital. The samples were randomly selected the presence and severity of any diabetic retinopathy was examined in both eyes separately and classified into four classes as follows: none mild severe and moderate and proliferative. Finally covariate variables were collected for each patient considering the clinical visits, patient self report or patient's hospital records. Results: Retinopathy severity for the left eye was: normal (45.6%), mild (30.2%), severe and moderate (15.51%) and proliferative (8.6%) and for the right eye was: normal (%42.24), mild (31.03%), severe and moderate (17.24%) and proliferative (9.48%). The retinopathy severity correlation between two eyes was statistically significant (P<0.0001, r =0.701). Analysis of effective causes showed that the variables such as: diseases long duration, age of diagnosis, DHTN, sex, BMI, dose of insulin per day, proteinuria and macular edema had significant relation with diseases severity and pulse rate, residence, refractive error and intra-ocular pressure have not significant relation with diseases severity. Conclusion : This study shows that poor control, being a durable disease, being male, DHTN, BMI, dose of insulin, proteinuria, macular edema in diabetic type 1 are effective factors on retinopathy. Controlling the systematic factors, effective variables and systematic clinical visits by specialists in internal medicine and eye physicians are helpful for predicting retinopathy incidence and recurrence. Keywords: Diabetes type I, Diabetic retinopathy, Effective variables, Bayesian analysis, Cumulative regression Address: Biostatistics Department, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran Tel: 021-88011001 E-mail: <a href="mailto:rasool1350@yahoo.com">rasool1350@yahoo.com </a> Source: UMJ 2008: 19(4): 364 ISSN: 1027-3727 <hr width="33%" size="1" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>PhD Student of Biostatistics, Tarbiat Modares University <a name="_ftn2"> [2] </a>Professor of Biostatistics, Tarbiat Modares University(Corresponding Author) <a name="_ftn3"> [3] </a>Professor of Statistics, Shahid Beheshti University <a name="_ftn4"> [4] </a>Associate of Biostatistics, Tarbiat Modares University <a name="_ftn5"> [5] </a>Associate Professor of Biostatistics, Tarbiat Modares University <a name="_ftn6"> [6] </a>Assistant Professor of Ophthalmology, Farabi Hospital, Tehran University of Medical sciences <a name="_ftn7"> [7] </a>Resident of Ophthalmoloy, Farabi Hospital, Tehran University of Medical sciences ديابت 1، رتينوپاتی ديابتی، متغيرهای اثرگذار، تحليل بيزی، رگرسيون ترتيبی تجمعی Diabetes type I, Diabetic retinopathy, Effective variables, Bayesian analysis, Cumulative regression 340 345 http://www.umj.ir/browse.php?a_code=A-10-3-45&slc_lang=fa&sid=fa دکتر رسول قره‌آغاجی‌اصل 370031947532846001311 No دکتر سقراط فقيه‌زاده 370031947532846001312 Yes دکتر محمدرضا مشکانی 370031947532846001313 No دکتر انوشيروان کاظم‌نژاد 370031947532846001314 No دکتر غلامرضا بابايی 370031947532846001315 No دکتر رامک روحی‌پور 370031947532846001316 No دکتر ميرفرنود موسوی 370031947532846001317 No

fa گزارش يک مورد بسيار نادر دررفتگی دو طرفه قدامی تروماتيک شانه A CASE REPORT BILATERAL POST TRAUMATIC ANTERIOR SHOULDER DISLOCATION پزشکي science كاربردي Applicable دکتر سعيد چارهساز<a name="_ftnref1"> [1] </a>، دکتر احمد شهلا<a name="_ftnref2"> [2] </a> تاريخ دريافت 25/10/86 تاريخ پذيرش 15/05/87 چکيده شايعترين مفصلی که در بدن دچار دررفتگی ميگردد شانه ميباشد. 95% دررفتگيهای شانه قدامی هستند. دررفتگی دو طرفه در شانه بسيار نادر است نوع خلفی بيشتر به دنبال تشنج اتفاق ميافتد. دررفتگی دو طرفه قدامی تروماتيک شانه نادرتر است. و علت آن غير معمول بودن مکانيسم تروما ميباشد. تاکنون تنها 8 مورد دررفتگی دو طرفه قدامی تروماتيک گزارش شدهاند که از بين آنها فقط 2 مورد بدون شکستگی بودهاند. يک مورد دررفتگی تروماتيک دو طرفه قدامی شانه بدون شکستگی معرفی و مکانيسم آن شرح داده ميشود. کليد واژهها: دررفتگی قدامی شانه، دو طرفه، تروماتيک مجله پزشکی اروميه، دوره نوزدهم، شماره‌ چهارم، ص 348-346، زمستان 1387 آدرس مکاتبه : دانشگاه علوم پزشکی اروميه، مرکز آموزشی درمانی شهيد مطهری، بخش ارتوپدی تلفن: 9-2237077-0441 E-mail: Charehsaz@gmail.com <hr width="33%" size="1" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>استاديار ارتوپدی، دانشگاه علوم پزشکی اروميه (نويسنده مسئول) <a name="_ftn2"> [2] </a>دانشيار ارتوپدی، دانشگاه علوم پزشکی اروميه S Charehsaz <a name="_ftnref1">[1] </a>, MD A Shahla<a name="_ftnref2"> [2] </a>, MD <a name="section~introduction">�</a> Received: 15 Jan, 2008 Accepted: 6 Aug, 2008 Abstract The shoulder is the most commonly dislocated joint in the body . Ninety-five percent of shoulder dislocations are anterior. Bilateral simultaneous dislocation of the shoulder is a rare entity. They are mostly posterior following seizure. Bilateral anterior dislocation after trauma however, is still rarer, mainly as the mechanism necessary to produce such injury is unusual. Only 8 cases are reported in the literature, out of these only 2 are not associated with fractures . We report a rare case of bilateral traumatic anterior shoulder dislocation and discuss the mechanism of injury. Keywords: Traumatic, Bilateral, Anterior shoulder dislocation Address: Department of Orthopedics, Shahid Mottahari Hospital, Urmia, Iran Tel: 09143450699 E-mail: charehsaz@gmail.com Source: UMJ 2009: 19(4): 365 ISSN: 1027-3727 <hr width="33%" size="1" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>Assistant Professor of Orthopedics, Shahid Motahhari Hospital, Urmia University of Medical Sciences (Corresponding Author) <a name="_ftn2"> [2] </a>Associate Professor of Orthopedics, Shahid Motahhari Hospital, Urmia University of Medical Sciences دررفتگی قدامی شانه، دو طرفه، تروماتيک Traumatic, Bilateral, Anterior shoulder dislocation 346 348 http://www.umj.ir/browse.php?a_code=A-10-3-46&slc_lang=fa&sid=fa دکتر سعيد چاره‌ساز 370031947532846001318 Yes دکتر احمد شهلا 370031947532846001319 No

fa گزارش بيماری: لنفوم متاستاتيک به آلت تناسلی METASTATIC LYMPHOMA OF THE PENIS پزشکي science كاربردي Applicable دکتر محمدرضا رزاقی<a name="_ftnref1"> [1] </a>، دکتر عليرضا رضايی<a name="_ftnref2"> [2] </a>، دکتر ايرج رضايی<a name="_ftnref3"> [3] </a>، دکتر بابک جوانمرد<a name="_ftnref4"> [4] </a>، دکتر مجتبی محمد حسينی<a name="_ftnref5"> [5] </a>، دکتر حميدرضا نجفی<a name="_ftnref6"> [6] </a> تاريخ دريافت 09/02/87 تاريخ پذيرش 06/09/87 چکيده ما يک مورد غير معمول متاستاز لنفوم غير هوچکين به آلت تناسلی را گزارش کرديم. بررسی متون و مقالات نشان داد که تنها کمتر از 200 مورد ضايعه متاستاتيک به آلت تناسلی گزارش شده است بهغير از نئوپلاسمهای اوليه از پوست، مجرای ادراری و خون شايعترين متاستاز نئوپلاستيک به آلت تناسلی بهترتيب شيوع شامل مثانه، پروستات، رکتوم و نواحی رکتوسيگموئيد و کليه در اين بيماران بوده است. شيوع تومورهای اوليه از مکانهای ديگر که به آلت تناسلی متاستاز بدهند بسيار نادر است. کليد واژهها: لنفوم غير هوچکين، متاستاز، آلت تناسلی مجله پزشکی اروميه، دوره نوزدهم، شماره‌ چهارم، ص 352-349، زمستان 1387 آدرس مکاتبه : مرکز تحقيقات کاربرد ليزر در علوم پزشکی، بيمارستان شهداء تجريش، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی شهيد بهشتی، تلفن: 09188110714 E-mail: Alireza rezaei54@yahoo.com <hr width="33%" size="1" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>استاد اورولوژی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی تهران <a name="_ftn2"> [2] </a>دستيار اورولوژی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی تهران (نويسنده مسئول) <a name="_ftn3"> [3] </a>دستيار اورولوژی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی تهران <a name="_ftn4"> [4] </a>دستيار اورولوژی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی تهران <a name="_ftn5"> [5] </a>دستيار اورولوژی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی تهران <a name="_ftn6"> [6] </a>دستيار تخصصی کودکان، بيمارستان افضلی پور، دانشگاه علوم پزشکی کرمان MR Razaghi <a name="_ftnref1">[1] </a>, MD AR Rezaei <a name="_ftnref2">[2] </a>, MD I Rezaei <a name="_ftnref3">[3] </a>, MD B Javanmard <a name="_ftnref4">[4] </a>, MD M Mohammad Hosseini <a name="_ftnref5">[5] </a>, MD HR Najafi <a name="_ftnref6">[6] </a>, MD Received: 28 April, 2008 Accepted: 26 Nov, 2008 Abstract We report an unusual non-Hodgkin lymphoma metastasis of the penis. Review of the literature revealed less than 200 cases of metastatic lesions to the penis, excluding primary neoplasms from skin, urethra and blood. The most common neoplastic metastases to the penis in order of frequency were from the bladder, prostate, rectum and rectosigmoid areas, and kidney in the cases, respectively. The incidence of other primary tumor sites that metastasize to the penis is extremely rare. Keywords : Non-Hodgkin lymphoma, Metastasis, Penis Address: Shohadaye Tajrish Hospital, Shahid Behashti University of Medical Sciences Tel: 09188110714 E-mail : alirezarezaei54@yahoo.com Source: UMJ 2009: 19(4): 366 ISSN: 1027-3727 <hr width="33%" size="1" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>Professor of Urology, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran <a name="_ftn2"> [2] </a>Resident of Urology, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran (Corresponding Author) <a name="_ftn3"> [3] </a>Resident of Urology, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran <a name="_ftn4"> [4] </a>Resident of Urology, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran <a name="_ftn5"> [5] </a>Resident of Urology, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran <a name="_ftn6"> [6] </a>Resident of Pediatrics, Kerman University of Medical Sciences, Kerman, Iran لنفوم غير هوچکين، متاستاز، آلت تناسلی Non-Hodgkin lymphoma, Metastasis, Penis 349 352 http://www.umj.ir/browse.php?a_code=A-10-3-47&slc_lang=fa&sid=fa دکتر محمدرضا رزاقی 370031947532846001320 No دکتر عليرضا رضايی 370031947532846001321 Yes دکتر ايرج رضايی 370031947532846001322 No دکتر بابک جوانمرد 370031947532846001323 No دکتر مجتبی محمد حسينی 370031947532846001324 No دکتر حميدرضا نجفی 370031947532846001325 No

fa گزارش يک مورد اکرونوزيس آلکاپتونوريک A CASE REPORT OF ALKAPTONURIC OCHRONOSIS پزشکي science كاربردي Applicable دکتر فريبا عباسی <a name="_ftnref1">[1] </a>، دکتر سيامک ناجی <a name="_ftnref2">[2] </a>، دکتر فردين ميرزاطلوعی <a name="_ftnref3">[3] </a>، دکتر غلامرضا بهجتی <a name="_ftnref4">[4] </a> تاريخ دريافت 09/02/87 تاريخ پذيرش 15/08/87 چکيده آلکاپتونوری يک بيماری اتوزومی مغلوب بوده و ويژگی آن کاهش سطح هموژنتزيک اسيد اکسيداز ميباشد . اين کاهش منجر به بروز خصوصياتی مانند تيرگی رنگ ادرار، اکرونوزيس بهمعنی تغيير رنگ بافتها بهعلت تجمع هموژنتزيک اسيد در بافت همبند و نيز آرتروپاتی ميباشد . در اين گزارش، بيمار 62 ساله مبتلا به اکرونوزيس آلکاپتونوريک معرفی ميشود که با آرتروپاتی دژنراتيو مفاصل هيپ و زانو، ناهنجاريهای ستون فقرات مشابه اسپونديليت آنکيلوزان و سنگهای کليوی مراجعه کرده بود. برای بيمار جايگزينی مفصل هيپ انجام گرفت . کليد واژهها: آلکاپتونوری، اکرونوزيس، آرتروپاتی دژنراتيو مجله پزشکی اروميه، دوره نوزدهم، شماره‌ چهارم، ص 355-353، زمستان 1387 آدرس مکاتبه : دانشگاه علوم پزشکی اروميه، مرکز آموزشی درمانی امام خمينی، تلفن: 09141452352 E-mail: faribaak2002@yahoo.com <hr width="33%" size="1" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>استاديار پاتولوژی، دانشگاه علوم پزشکی اروميه، بيمارستان امام خمينی (نويسنده مسئول) <a name="_ftn2"> [2] </a>استاديار پاتولوژی، دانشگاه علوم پزشکی اروميه، بيمارستان شهيد مطهری <a name="_ftn3"> [3] </a>دانشيار اورتوپدی، دانشگاه علوم پزشکی اروميه، بيمارستان امام خمينی <a name="_ftn4"> [4] </a>متخصص پاتولوژی، دانشگاه علوم پزشکی اروميه، بيمارستان امام خمينی F Abbasi <a name="_ftnref1">[1] </a>, Ph.D S Naji <a name="_ftnref2">[2] </a>, Ph.D F Mirzatolui <a name="_ftnref3">[3] </a>, MD G Behjati <a name="_ftnref4">[4] </a>, Ph.D Received: 28 April, 2008 Accepted: 5 Nov, 2008 Abstract Alkaptonuria is a rare autosomal recessive disorder characterized by deficiency of homogentisic acid oxidase. This deficiency leads to accumulation of homogentisic acid in tissues and its urinary excretion and resulting in characteristic features like ochronosis, darkening of urine, and arthropathy. We describe a case of alkaptonuric ochronosis in a 62 year old man, who had alkaptonuria, degenerative arthropathy of hip and knees, spinal abnormalities similar to ankylosing spondylitis and renal calculi.Total replacement of hip joint was done. Total replacement of hip joint was done. Keywords: Alkaptonuria, Ochronosis, Degenerative arthropathy Address: Imam Khomeni Hospital , Urmia Tel: 09141452352 E-mail: faribaak2002@yahoo.com Source: UMJ 2009: 19(4): 367 ISSN: 1027-3727 <hr width="33%" size="1" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>Assistant Professor of Pathology, Urmia University of Medical Sciences (Corresponding Author) <a name="_ftn2"> [2] </a>Assistant Professor of Pathology, Urmia University of Medical Sciences <a name="_ftn3"> [3] </a>Associate Professor of Orthopedics, Urmia University of Medical Sciences <a name="_ftn4"> [4] </a>Specialist in Pathology, Legal Medicine Center of Isfahan آلکاپتونوری، اکرونوزيس، آرتروپاتی دژنراتيو Alkaptonuria, Ochronosis, Degenerative arthropathy 353 355 http://www.umj.ir/browse.php?a_code=A-10-3-48&slc_lang=fa&sid=fa دکتر فريبا عباسی 370031947532846001326 Yes دکتر سيامک ناجی 370031947532846001327 No دکتر فردين ميرزاطلوعی 370031947532846001328 No دکتر غلامرضا بهجتی 370031947532846001329 No